सपना

सोम कुमार सुब्बा
लिङ्दोक,पूर्व सिक्किम

“आजदेखि यो तेरो , आउने दशैँको गर्ज यसैले टार।” भन्दै बाले पोहोर सालै रेश्मिलाई एउटा पाठो पेवा दिएका थिए।
रेश्मिले सो पाठोलाई हेर्दै सपना सजाएकी थिइन् – फूलबुट्टे जामा,मालिकको छोरीको जस्तै जुत्ता,स्कुली झोला,छाता आदि। उनले पाठो समीप गएर सुम्सुमाउँदै मनैमन भनेकी थिइन् -” मेरा बाआमाले पुरा गर्न नसकेका सपनाहरु तैँले पुरा गरिदिने भइस , म तँलाइ बडाउछु, बेच्छु र मेरो सपनाहरु पुरा गर्छु ।” सोच्दै उनी मुसुक्क मुस्कुराएकी थिइन्।
त्यस दिनदेखि उनले पाठोको खुबै ख्याल् गर्थिन्। पाठशाला जान अघि र आएपछि पाठोलाई घाँस र दानापानी खुवाउने उनको दैनिक जीवनचर्या थियो , फलतः अरु बाख्राभन्दा सो पाठो हलक्क बडेको थियो, रेश्मिको सपना जस्तै।
आजपनि रेश्मि खोर नजिक उभिएर पाठोलाई हेर्दै थिइन् , तर उनको अनुहारमा सधैं झैँ चमक थिएन , न त व्यवहारमा चन्चलता। अनायासै चर्को आवाजले उनी झस्किन्। खरिददार जुँगा मुसार्दै सोध्दै थिए- “खसीको दाम कति हो ?”
उनी बोलिनन्,मात्र पाठोलाई नियाली रहिन्।
“त्यसको दाम कति हो भन्या?” खरिददारले पुनः औंलाँउदै सोधे।
“त्यो खसी होइन,पाठो नै छ , र म बेच्दिन !” रेश्मिले निर्णय सुनाइन्।
“छोरी!तेरो दशैँ खर्च …!
बाको वाक्य नटुङ्गिन्दै छोरी बोलिन् – “म मेरो सपना निमुखा पशुमाथि लाद्दिन बा !”