पुण्यप्रसाद घिमिरे
बैत्यश्वर- ६,दाेलखा
२०८३/४/२२
दुधका तुर्काे,
तेलकाे थाेपाे,
सुर्तीकाे खिली,
केराकाे काेसाे।
काँचै काेक्याउँछ,
पिँडालु सेलाे
खुकुरीकाे कर्द,
लसुनको बिजुलाे।
निधारमा लाउने,
टीकाकाे टिकी,
खाँदा पिराे हुन्छ,
खाेर्सानीको ढिँडी।
बारीकाे सुर्काे,
खेतकाे आँठाे,
कति मिठाे फल,
ऐँसेलुकाे टाेप्राे।
बल्ने कुरा बाल्छ,
आगाेकाे झिल्काे
धर्तिमुनि फल्ने,
तरूलकाे ठुन्काे।
भाेक मेटाउने,
भातकाे सिताे
जिब्रै रसाउँछ,
अचारको पित्काे।
तिर्खा मेटाउँछ,
पानीकाे थाेपाे,
टपरी गाँसिदिन्छ,
बाँसकाे सिन्काे।
जीउ ढाक्न लाउने,
कपडाकाे धराे
साना शब्द बुझेर,
भाइ दङ्ग पर्याे।
धनराज सिलव हिमाली काखमा बसी विद्यार्थी आगाडि लम्कन्छौँ यो देशको मायालाई बोकी तारा झैँ सदा…
रोजिना घिमिरे अन्धकारको यो अनन्त सुरुङभित्र उभिएर म आफ्नै अस्तित्वको ढकढक्याहट सुनिरहेको छु। गुरु, तपाईँले…