डर

सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही १८

“मम्मी भोक लाग्यो !”- पप्पुले आमाले पकाइरहेको कुरौनी देखेर भन्यो।” एकछिन् पछि म भैँसीलाई दाना दिन्छु अनि भात पकाएर खाउँला।”-टोपलीले छोरालाई सम्झाइन्। ” हस् ” भन्दै नजिकै बिच्छाएको गुन्द्रीमा बस्यो। “बाबु यसलाई न छुनु है ! देवताले कान टाट्छन्।”- टोपलीले अगेनाको नजिकै बसेको आठ वर्षिय पप्पुलाई भनिन् र आफू गोठ तर्फ लागिन। उनले माइतीमा जानको लागि कुरौँनी बनाएकी थिइन। पप्पुलाई कुरौँनी देखेपछि बिछट्टै भोक लागेको महशुस भएको थियो। “आज छुट्टी खेल्न जाने होइन पप्पु ?”- नजिकै छिमेकबाट फुर्शे भित्र पस्दै भन्यो। “आज त हामी मामा घर जाने हेर मम्मीले कुरौँनी पाकाउन भएको छ।”-पप्पुले कुरौँनी तर्फ इसारा गर्दै भन्यो। ” के हालेको यसमा ? कसरी बन्छ ?” – फुर्शेले सोध्यो। “दुधमात्र घोटी घोटी बन्छ यो।”-पप्पुले जानकारी गरायो। उनीहरू दुबै दुई क्लासमा सँगै पढ्छन्। “त्यसो भए त खुब्बै मिठ्ठो होला होइन ?”- फुर्शेले मुख मिठाउँदै सोध्यो। ” तिमीलाई दिने थिएँ तर त्यसलाई छोएपछि देवताले कान काड्दिन्छन् अरे !”- पप्पुले भन्यो। ” कसले भनेको तिमीलाई ?”- फुर्शेले सोध्यो। “मेरो मम्मीले।”- सटिकमा भन्यो। ” त्यसो त मेरो मम्मीले पनि भन्नु हुन्छ तर केहिपनि हुँदैन। त्यो त खान्छन् भनेर डर देखाएको मात्र हो।”- फुर्शेले डर भित्रको बतायो। “होर थोरै खान्छौ ?”- पप्पुले एकचम्चा फुर्शेको हातमा दियो । दुई चम्चा आफैँले निकाल्यो र दुबैजना बाहिर निसकिए। पप्पुले कान छाम्यो तर दुबैका सग्ला थिए। ऊ भित्र पस्यो र फेरी खान थाल्यो। त्यसै बेला टोपली भित्र पसिन। “ओहो ! यो के गरेको तैँले ?”-टोपलीले हकार्न थालिन्। “मलाई सबै थाहा भयो हाम्री मम्मी पनि झुट बल्नु हुँदोरहेछ।”-पप्पुले प्याच भन्यो।