नारायण नाथ योगी
इटहरी सुनसरी
सहरको एउटा भव्य रेस्टुरेन्टको झ्यालमा टाँसिएर ९ वर्षीय आर्यन बाहिर हेर्दै थियो। उसको अगाडि जन्मदिनको महँगो केक र उपहारका थुप्रा थिए, तर मन भने सडकमा टायर गुडाउँदै कुदिरहेको रामुमा अल्झिएको थियो। धुलोमैलो रामु फाटेको चप्पलमै खुसीले उफ्रिरहेको देख्दा आर्यनले लामो सास फेर्दै सोच्यो, “ऊ कति भाग्यमानी छ ! म त यो सुकिलो लुगा र अनुशासनको जेलमा थुनिएको छु। मलाई त धुलोमा खेल्ने अनुमति पनि छैन।” उता रेस्टुरेन्टको सिसामा टाँसिएर भित्रको चमकधमक हेरिरहेको रामुले सोच्यो, “त्यो केटो त कस्तो स्वर्गमा छ ! मलाई त एक छाक जुटाउन दिनभरि भौँतारिनुपर्छ, उसलाई त केही दुःखै छैन।” रामुले सिसामा आफ्नो फोहोर हात राख्यो, भित्रबाट आर्यनले पनि आफ्नो नरम हात त्यहीँ पुर्यायो। बीचमा सिसाको एउटा चिसो र पारदर्शी पर्खाल थियो, जसले एउटाको भोक र अर्कोको एक्लोपनलाई छुट्याएको थियो। त्यो रात, दुवैले आ-आफ्नो अभावका सपना देखे। आर्यनले सपनामा आफूलाई सबै सामाजिक बन्धन तोडेर रामुसँगै सडकको धुलोमा टायर गुडाउँदै उन्मुक्त हाँसिरहेको देख्यो। उता रामुले सपनामा आफूलाई सफा ओछ्यानमा सुतेर पेटभरि केक खाइरहेको देख्यो। बिहान बिउँझँदा, आर्यन फेरि त्यही सुनौलो पिँजडामा कैद थियो र रामु त्यही भोको सडकमा दौडिरहेको थियो। दुवैका सपना सिसाको त्यो पारदर्शी पर्खाल जस्तै थिए— देखिने तर कहिल्यै छुन नसकिने।
