“सुन्तला”

तुलसी पण्डित

सुन्तलाको घारीमा म त हराएँ
बाआमालाई गुहार्दै ज्यादै कराएँ
जब देखे सुन्तला रुखमा चढेर
मिठा फल टिप्दै खाएँ मत मस्केर

फल्न पनि लटरम्म अति फलेको
आँत पनि पलायो अति जलेको
जता गयो उतै राम्रो लटरम्म फल
हेर्दा झनै मोहनी सुखदको पल्

सोचेँ गमेँ विचार गरेँ अमूल्य यो धन
बेच्न सके धन आय सुखी हुन्छ जन
रोजगारको सृष्टि पनि यसले गराउछ
जान झनै कही पर्दैन सन्ताप हराउछ

तागत दिन्छ झन यसले रोग भगाउछ
यसको रस लिन सके जोश बढाउछ
खादा पनि स्वादिष्ट छ अमूल्य छ रस
खाएर त हेरौँ साथी पाउछ उसले जस

बगैँचाको मालीले मलाई सह्राए
रोजेर खाउँ बाबु फल भन्दै अह्राए
जति टिपी खाए पनि धित मरेन
जता हेर्यो सुन्तला घर सम्झिन।