अन्जु चालिसे रूपान्जली
आरुबारी, काठमाडौ
“सूचना! सूचना! सूचना! आदरणीय आमाबुबा, दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरू ! जल तथा मौसम विज्ञान विभागका अनुसार भोलि ८ गते अविरल वर्षा हुने भएकाले सबै नागरिक सुरक्षित ठाउँमा जानुहोला !”
टोलभरि सैनिकको माइकिङ गुञ्जियो।
आँगनमा कपडा सुकाउँदै गरेकी मायाले ध्यान दिएर सुनिन्।
“आमा, सुरक्षित ठाउँ भनेको कहाँ हो?” छोराले सोध्यो।
मायाले चर्किएको भित्ता, चुहिने छानो र छेउमै उर्लिन थालेको खोल्सोतिर हेर्दै भनिन्, “थाहा छैन बाबु। आफ्नो भएको जायजेथा भनेको यही त हो।”
माइक बोकेको सैनिक सूचना दिँदै आँगनअगाडि आइपुग्यो।
बुबाले सोधे, “बाबु, सुरक्षित ठाउँ कहाँ छ ? थाहा पाए त्यतै जानुहुन्थ्यो।”
सैनिकले कागज पल्टायो।
“सरकारले तोकेको ठाउँमा जानुस्, बाजे।”
“कहाँ हो त?”
सैनिकको औँला कागजका अक्षरमाथि रोकियो। वर्षाको सूचना थियो, सावधानीका बुँदा थिए—ठेगाना कतै थिएन।
आकाश गर्जिएसँगै छानोबाट पहिलो थोपा खस्यो।
“बुबा, अब कहाँ जाने हामी ?” छोराले सोध्यो।
बुबाले चुहिएको ठाउँमुनि भाँडो थापे।
बाहिरबाट माइक फेरि घन्कियो— “सबै नागरिक सुरक्षित ठाउँमा जानुहोला !”
माया अर्को भाँडो खोज्न थालिन्।
