जमुना पौड्याल
नैना, बिनु, लिना र म कलेज छुट्टिभएपछि घर फर्कियौँ । नैना र बिनु एउटै कोठामा बस्थे । म र लिना भने आआफ्नो घरमा बस्थ्यौँ ।
“हिँड साथी हो हाम्रो कोठामा म मीठो चिया खुवाउँछु” नैनाले भनी । “होस् , तँलाई छुई भएको छ आज नजाने” मैले भनेँ । “केटी केटीलाई खुवाउन छुई भएर के भयो त ? जाऊँ है जाऊँ ” बिनुले भनी।
म एकछिन घोत्लिएर लिनाको अनुहारमा हेरेँ । लिनाले इसाराले जाऔँ भनी अनि हामी बिनु र नैनाको कोठामा गयौँ।
नैनाले चिया र बिस्कुट रमेश र काजी दाइहरूलाई पनि दिई । दुई दाइहरू पनि उनीहरूसँगै एउटै घरमा कोठा लिएर बस्नुहुँदो रहेछ । चारै जनाले खाना चाहिँ एकै ठाउँमा पकाएर खाने रहेछन्।
नैनाले पर सरेका बेला छोरा मान्छेलाई खानेकुरा दिएको देख्दा मलाई अचम्म लाग्यो । मैले पुलुक्छ बिनुको अनुहारमा हेरेँ । बिनुले इसराले चल्छ भन्ने सङ्केत गरी ।
मलाई खट्पटी भयो । दाइहरू बाहिर गए । त्यही मौका पारेर सोधेँ , “हैन के गरेकी नैना ? पर सरेका बेलामा पनि छोरा मान्छेलाई छोइएको खानेकुरा दिने हो ?”
नैनाले भनी, “तिमीहरू बाहुनीको पो के के चलन छ त ! हामी लिम्बूहरूले यस्तो बार्दैनौँ । मेरो सङ्गतले बिनुले पनि बार्दिन । ऊ पनि त बाहुनी हो नि ! खै बिनुलाई केही भएको छैन । कहीँ नभएको नानाथरी यही बाहुनीहरूले जानेको छ । महिनावारी त प्रकृतिको वरदान हो, सृजनाको उपहार हो । पहिलेका आमादिदीहरूले भोगेको पीडा अझै तिमीहरू भोगिरहन्छौ ?”
नैनाको कुरा सुनेर मलाई पापको भय भयो । अब बिनुलाई पाप लाग्ने भयो । विचरी ! नैनाको सङ्गतले पापिनी भई तर बिनुलाई पाप लागेको मैले देखिनँ । बिनु सधैँ हँसिलीखुसिली छे , सम्पन्न छे । लिनाले पनि छुइछाई बार्न छोडी तर मेरो मनबाट महिनावारीको भय हराएन । छुइछाईको भयले सधैँ कोपरिरह्यो । मेरो छुइछाई हरायो तर समाजले भने डर देखाइरह्यो।
हिजोआज म कसैलाई छुइछाईको भय गराउँदिनँ । मलाई समाजका मान्छेलाई एउटा प्रश्न सोध्न मन छ , “के महिनावारी प्रकृतिको वरदान र सृजनाको उपहार नभए तिमी हुने थियौ ?”
