“अनिमेष” निलम कुमार पौड्याल
बागलुङ, हाल लण्डन
“हैन एकछिन् किताब छोपेर पढ्न बस् न !” कति कराउन पार्छस् हँ ! आमाको बारम्बारको आग्रह पछि कक्षा सातमा पढ्ने उद्धव मन नमनाइँ–मनाएझैँ गर्दै किताब छोपेर लामो हाई काड्यो।
गाउँबाट झरेकी सर्मिला ढोकैबाट मुस्कुराउँदै भित्र पसिन्।
उद्धव हातमा किताब बोकेर बसिरहेको देखेपछि उनले प्रशंसाको हल्का गन्ध फालिन्-“छोरो त निकै ज्ञानी रहेछ नि राधिका ।”
राधिकाले स्वर झन् उचालेर भनिन्-“मेरो छोरोको के कुरा गर्नु !अहिले सम्म दोस्रो भएको छैन । क्लासमा सधैँ फस्ट! उसले नजानेको त के हि छैन,पाहुना सर्मिला मुस्कुराउँदै मन्टो हल्लाईरहिन्।
एकैछिनमा स्कुल जाने बेला भयो ,माथिको कोठाबाट आवाज आयो-मम्मी! स्कुल जाने बेलाभयो, खान पस्किदिनुहोस्!”
खान त भान्सामै थियो, तर उध्दवले कहिल्यै आफै पस्किएर खाएको छैन। खाना खाईसकेपछि कोठामा पुगेर छोरो थनथनाउन थाल्यो- “मेरो टाई कहाँ छ? पाइन्ट पनि भेटिन्न !
“बाबा!”-उद्धव फेरि चिच्चायो।
बाबाले सबै काम छोडेर टाई मिलाइदिए, कपाल कोरिदिए, किताव झोला टिफिन बोतल ठिक्क बनाईदिए। कोठाबाट तल झर्न नपाउँदै उद्धव पुन: चिच्चायो— “मम्मी ! जुताको तुना बाँधिदिनुस् न ! अवेर भैसक्यो” उता बैठक कोठामा राधिकाले सर्मिलाको अगाडि छोराको गुणगान गाएर अझै सकेकी थिईनन्।
