टीकाराम जोशी
इमाडोल
“हेर मैले तिमीहरूलाई के ल्याइदिएको छु।” लालुप्रसादले भने।
रश्मी दगुर्दै बुवाको काखमा पुगी।
“खै !खै ! मेरा लागि बुवाले के ल्याउनुभएको रहेछ ?” रश्मी निकै उत्साहित थिई।
राजु भने बेखबर थियो। ऊ मोटर गुडाउनमा व्यस्त थियो।
लालूप्रसादले झोलाबाट दुईवटा पोका झिके।
“यो तिम्रा लागि ।” उनले एक पोको रश्मीलाई दिए।
आज रश्मीलाई अर्को पोकोमा बढी रूचि थियो।
“मलाई त्यो पोको दिनुस्न बुवा ।” उसले अर्को पोकातिर इसारा गर्दै भनी।
दिदीको स्वर राजुको कानमा पर्यो। ऊ चील झैॅ पोकोमाथि झम्टयो।
“म तिमीलाई यो दिन्न।” राजुले भन्यो।
रश्मीले मनमनै सोची। मेरा लगि खेलौनामा जहिल्यै पुतली, भालु , कुकुर, बिराला र भाइलाई हिँड्ने मोटर, रेल, हवाई जहाज,यन्त्र मानव । आज ऊ जे भएपनि पछि नहटने बिचारमा थिई।
“म पनि वैज्ञानिक बन्न सक्छु बाबा।” रश्मीको स्वरमा बिद्रोह झल्कियो।
