होम सुवेदी
बालिका निना सानैदेखि जिज्ञासु थिई। उसकाे हरेक बिहान घरकाे आँगन सफा गर्ने रुटिन थियो। अनि करेसाकाे बिरुवामा पानी हाल्ने पनि। साथीहरूले खेल्न बोलाउँदा पनि ऊ काम सकेर मात्र जान्थी।
एक दिन आमालाई साेधी “सधैँ पानी हालेर पनि किन फूल फुलेन ममी ?”
“पर्खनुपर्छ । समय बित्दै जाँदा बिरुवा बढ्छ र एक दिन सुन्दर फुल्छ।”
आमाले सम्झाइन् । ऊ चूप लागी।
स्कुलकाे छुट्टीमा दस दिन मावला गएर फर्कँदा निनाका आँखा काेपिला लागिरहेका फूलमा परे । उसकाे अनुहार उज्यालियो।
आमाले धैर्य गरेर पर्खनुपर्छ भनेकाे कुराको अर्थ पनि उसले बल्ल बुझी । सानी भए पनि उसका दिमागमा कुरा खेले, “ममीले पर्खनुपर्छ भनेकाे यसै हैन रहेछ ।” अनि फूलका काेपिलालाई सुम्सुम्याउँदै खुसी पाउन पनि पर्खनै पर्ने रहेछ भन्ने टुङ्गोमा पुगी र पानी हाल्दै फुलसँग भनी, “अब फुलेकाे हेर्न कति पर्खनुपर्छ ?”
“अब भाेलिसम्म!”
उसलाई उसैका पछिल्तिर उभिएकी आमाले भनेकाे पनि फूलैले भनेजस्ताे लाग्याे अनि भाेलिपल्टकाे पर्खाइमा लागी।
