नन्दलाल आचार्य
“तँलाई मेरो ध्यान बिथोल्ने अधिकार कसले दियो ?” पञ्जामा पारेपछि मैले भनेँ ।
त्यसअघि योगमुद्रामा लीन भएकै बेला दाहिने बुढी औँलामा ‘च्वास्स’ घोचिएपछि मेरो एकाग्रता भङ्ग भएको थियोे। आक्रोशित हातले शून्यतामा झम्टिँदा त्यो सूक्ष्म प्राणी भुर्र उडेर नजिकैको भित्तामा बसेको थियो । म राता आँखा पार्दै त्यसको संहार गर्न जुरमुराएको थिएँ।
“पर्खी माहिला ! मेरो अर्ति सुन्, अनि मात्र मृत्युदण्डको फैसला गर् ।” सुक्ष्म स्वर हावामा गुञ्जियो । म अवाक् भएँ । एउटा सामान्य मच्छडले मलाई जीवन दर्शन सिकाउँदै थियो ?
त्यसले भन्यो, “मैले त केवल तेरी स्वर्गीय आमाको रिक्तता मेटाउने प्रयत्न गरेकी हुँ ।”
मेरो हात हावामै रोकियो । मस्तिष्कमा बाल्यकालका बिहानहरू स्मृति-विम्ब बनेर नाच्न थाले । बिहानै नपढेको झोकमा आमाले सिरक तान्दा म कति फन्फन्ती रिसाउँथेँ ! कहिले गाग्रीको चिसो पानी त कहिले कठोर शब्दका बाणहरू प्रहार हुँदा भने रिसले आगो हुन्थेँ ! तर, ती सबै प्रहारको अन्त्य सधैँ तातो खाजा र आमाको मखमली मायामा हुन्थ्यो ।
”आमाले त ममता पस्कन्थिन्, तैँले त मेरो रगत चुसिस् नि !” मैले प्रतिवाद गरेँ।
त्यसले पखेटा फट्फटाउँदै भन्यो,”जोसँग जे छ, उसले त्यही त दिने हो। आमासँग अमृत थियो, म त केवल एउटा विम्ब हुँ ।”
“मैले त केवल ध्यान पो गरिरहेको थिएँ त !”
त्यसले मेरो अहङ्कारमाथि अन्तिम प्रहार गर्दै भन्यो, “ध्यानको आवरणमा तँजस्ता उँघिरहेकाहरूलाई बिउँझाउन कहिलेकाहीँ प्रेमभन्दा पीडाकै डसाइ बढी प्रभावकारी हुन्छ ।”
”त्यसो भए यो मैले चुकाएको रगतको मूल्य ?”
“यो त निद्राबाट जागरणमा प्रवेश गर्दा तिरेको सानो दस्तुर मात्र हो !”
