रोजिना घिमिरे
म एक सेतो छडी हुँ। मेरो लामो शरीरले एउटा यस्तो मानिसको जीवन बोकेको छ, जसले संसारको प्रकाश नदेखे पनि मनको ज्योतिले अन्धकारलाई जित्यो। तिम्रो संसारका लागि म सहायक उपकरण मात्र हुँला, तर उसको लागि म आँखा, आत्मविश्वास र अस्तित्व हुँ।
शुरुका दिनमा ऊ मलाई समात्न डराउँथ्यो, लजाउँथ्यो। तर मेरो टुप्पोको ‘ट्याक-ट्याक’ आवाज उसको स्वतन्त्रताको धुन बन्यो। सडकको कोलाहल र मानिसहरूको उदासीनताका बीच म उसको रोदनको साक्षी र निजी डायरी भएँ। म दया होइन, शक्तिको प्रतीक हुँ; बाटोका खाल्डाखुल्डी र अवरोध औंल्याउने उसको इन्द्रियको विस्तार हुँ।
आज ऊ उच्च सरकारी ओहोदामा पुग्दा अन्तर्राष्ट्रिय मञ्चमा मलाई स्वाभिमानको प्रतीकका रूपमा उभ्यायो। म खिइँदै जाउँला, तर हाम्रा चोटका दागहरू साझा सङ्घर्षका पदक हुन्। हामी एकअर्काका परिपूरक हौं। म उसको दृष्टि हुँ, ऊ मेरो अर्थ हो। उसको जीवनको अन्धकारमा म अविचल आशाकोज्योति बनेर सदा उसको साथमा रहनेछु।
