भूमिका गैरे, तिमिल्सिना
गैंडाकोट ४ , नवलपुर
कति चल्छ सक्छ है यो ? के खाएर आउँदो रहेछ कुन्नी? बाख्राको पुच्छर जस्तो एकछिन नचली बस्न नसक्ने रहेछ? खाली बेन्चबाट उठेर हिँडी रहने किन? कक्षा छ मा पढ्ने रोहन साह्रै चकचके थियो।
हैरान भए म त। बदमासी पनि कति आएको हो ? मान्छे हेर्दा सानो छ । यसले पनि के बदमासी गर्छ जस्तो देखिन्छ तर साथीहरु पनि हैरान छन् । कसैलाई टेर्दैन । शिक्षिकाले भनिन्।
आज शुक्रबारको दिन विद्यालयले चित्रकला प्रतियोगिता राखेको रहेछ।
छैठौँ र सातौँ पिरियडमा लिने भनी जानकारी आयो । सबैलाई पेपर बाँडियो र निर्धारित समय तोकियो । सबैले चित्र गज्जबले कोर्न थाले आफ्नै सुरमा । कोहीले वातावरणका विषयमा , कोहीले विद्यालयको भवन , कसैले बगेको खोला बनाए । यस्तै यस्तै अनेक अनेक चित्र कोर्दै थिए । शिक्षिकाले सबैतिर नजर घुमाउदै थिइन । कलर पनि भरेर चिटिक्क पारे । समय सकियो । ल , अब सबैले पेपर बुझाऊ त ? तिमीहरुको एकछिनपछि नतिजा प्रकाशन हुन्छ भन्ने जानकारी पनि गरियो ।
सबैसँग पेपर जम्मा पार्दै थिइन । कोहीले के त कोहीले के भन्दै चित्रका फाइदा र बेफाइदाका बारेमा बताउँदै गए । रोहनको पालो आयो । यसले त खै के राम्रो बनायो होला भन्दै मुख बङ्ग्याउँदै थिइन शिक्षिका।
रोहन खुसीको मुखमुन्द्रा देखाउँदै थियो । लाग्थ्यो कि , ऊ शिक्षिकाको प्रतिक्षामा थियो । कतिखेर म यो चित्र दिउँला ? नतिजा सायद, आफ्नै पोल्टामा पर्ला कि जस्तो आभाष उसको अनुहारबाट प्रत्यक्ष देखिन्थ्यो ? शिक्षिका नजिकै गएर एकटक हेरिरहिन्।
आश्चर्य मान्दै सोधिन् , ” रोहन तिम्रो चित्रको वर्णन गर त ? छाती फुलाउँदै गर्वका साथ भन्न थाल्यो। जब मानिस यो सांसारिक तनावबाट मुक्त हुँन चाहन्छ नि मेडम । हो , त्यतिबेला ऊ शान्तिको खोजीमा हिमालको काखमुनि नदीको समिपमा गएर एकचित्त भएर ध्यान गर्छ ।” बुझ्नु भो ।
शिक्षिकाको आँखा रसाए , “वाह ! प्रतिभा त अद्भुत रहेछ । बस् हामीले बाहिरी क्रियाकलाप आँकेका रहेछौँ । “
