शुक्रराज कुँवर
बलभद्रपथ , धरान १०
एकजना सन्की राजा थिए, गरगहनाका सौखिन । थरीथरीका रत्न जडित गहना लगाएर बस्थे। राजकाजमा भने खासै दिलचस्पी थिएन अपितु लुटको शैलीमा गरगहना जगेर्ना गर्न रुचि राख्दथे।
एकदिन उनले एकजना मन्त्रीलाई बोलएर भने, ” तैँले मेरो राजाज्ञाको अवज्ञा गरिस्। मेरो आदेश बमोजिम अन्य मन्त्री , भारदार कर्मचारी आदि सबैले आ-आफूसँग भएको बहुमूल्य गरगहना मेरा हजुरमा पेश गरे तर तैँले किन गरिनस्? आज साँझसम्म गरिनस् भने ठुलो सजायको भागिदार बन्नेछस्।”
मन्त्रीलाई आपत् पर्यो। बिचरा ऊ सँग गरगहनाको भण्डार भए पो। कुनै उपाय थिएन तैपनि साँझपख ऊ राजाका हजुरमा उपस्थित भयो। खालीहात देखेर राजाले कडकिदैँ भने – ” खालीहात आइस् ? खोइ त गरगहना ?
“ल्याएको छु महाराज। देशका खातिर जगेर्ना गर्नै पर्ने धेरै गहना रहेछन्। मौसुफ समक्ष एउटा नमुना पेश गर्दैछु, महाराज।” मन्त्रीले भने।
राजा झनै रनभुल्लमा परे। ” खै कहाँ छ त ?” उनी कडकिए।
मन्त्रीले थपडी बजाए। एकजना युवा राजाको समीप उपस्थित भए।
राजाले भ्रमित हुँदै भने , ” को हो यो ?”
“विश्वविख्यात खेलाडी ! राष्ट्रको सम्पत्ति ! राष्ट्रको गहना ! महाराज।” मन्त्रीले विनम्रता पूर्वक भने।
