जी के किङ
धेरै पहिले एक जना गुरु थिए । उनले आफ्ना चेलाहरूको परीक्षा लिने विचार गरे। उनले चेलाहरूलाई आफ्ना वरिपरि जम्मा गरेर भने “बाबु हो ! म ज्यादै वृद्ध र कमजोर भइसकेव । अब तिमीहरूले पैसा र खाने कुरा ल्याएर मलाई मद्दत गर्नुपर्छ ।”
सबैले भने- “हो, हामीले गुरुलाई मद्दत गर्नुपर्छ ।”
तर एक जना चेलाले गुरुलाई भने-“गुरु ! यो काम त सजिलो छैन । यहाँका मानिसहरू उदार छैनन् । अहँ, उनीहरूले हाम्रो मद्दत गर्दैनन् ।”
गुरुले भने- “बाबु हो । मैले तिमीहरूलाई माग्न जाऊ भनेको होइन । मागेर काम चल्दैन । मैले त सोद्धै नसोधी ल्याऊ भनेको मात्र हुँ। त्यो काम म आफैँँ गर्न सक्दिनँ । त्यसैले तिमीहरूसँग मद्दथ मागेको हुँ। मलाई कसले मद्दत गर्छ ?”सबैले एकै स्वरमा भने “हामी मद्दत गर्छौँ। हामीले के गर्नुपर्छ, बताउनुहोस् ।”
गुरुले भने- “कसैले पनि नदेख्ने ठाउँमा गएर लुक्नू । त्यहाँ कुनै धनी मान्छे आउँछ कि भनेर कुरिरहनू । धनी मान्छे आउनेबित्तिकै बिस्तारै कसैले नदेख्ने गरी उसका धनमाल र रुपियाँ खोस्नू । तर उसलाई कुनै प्रकारको दुःख दिन भने पाउने छैनौ ।”
सबै चेला गुरुको आज्ञा मान्न तयार भए । तर एक जना चेलो भने टाउको निहुराएर बसिरह्यो।
गुरुले अलि चर्को स्वरले उसलाई भने – “बाबु, तिमीलाई के भयो ? तिमी मेरो आज्ञा पालन गर्न तयार छैनौ ?”
केटाले भन्यो- “गुरु, मलाई क्षमा गर्नुहोस् । म तपाईँले भन्नुभएजस्तो गर्न सक्दिनँ ।”
“किन र ? तिमीलाई के भयो, मलाई सबै बताऊ ।” गुरुले भने ।
केटाले जवाफ दियो- “गुरु ! कसैले नदेख्ने ठाउँमा गएर चोर्नु भनेर तपाईँले हामीहरूलाई अर्हाउनुभयो । यो काम त हुनै सक्दैन । म एक्लै भएको ठाउँमा पनि म भित्रको ईश्वरले देखिरहेको हुन्छ । त्यसैले बरु म माग्न जाउँला तर चोर्न जान्न । मैले चोरेँ भने मलाई त थाहा हुन्छ नि । त्यसैले म आफैँलाई छल्न सक्दिनँ ।”
केटाको यस्तो कुरा सुनेर गुरुको मुख उज्यालो भयो । उनी खुसीले गद्गद् भए। खुसी हुँदै उनले भन्न थाले-“आखिर एक जनाले त मैले पढाएको कुरा बुझेको रहेछ !”
गुरुको कुरा सुनेर अरू सबै चेलाहरू लाजले भुतुक्क भए। उनीहरूले टाउको निहुराए। गर्न नहुने काम उनीहरूले त्यस दिनदेखि कहिल्यै गरेनन् । आफूभित्रको ईश्वरले देखिरहेको हुन्छ भन्ने कुरा उनीहरूले सधैं सम्झिरहे।
यो कथा तपाईँलाई कस्तो लाग्यो र तपाईँले कति क्लासमा पढ्नुभएको थियो कमेन्ट गर्न नबिर्सनु होला।
