जगत वत्स
सुशिल गाउँको प्राथमिक विद्यालयमा शिक्षक थिए। उनको सपना थियो कि सबै बालबालिकाले शिक्षा पाउन सकून्। गाउँमा उनी एक मात्र शिक्षक थिए जो निःस्वार्थ भावले पढाउँथे। उनका आफ्ना दुई सन्तान थिए र परिवारको जीविका धान्न उनलाई ठुलो संघर्ष गर्नु पर्थ्यो।
सुशिलको तनखा थोरै मात्र थियो, जसले परिवारको आवश्यकता पूरा गर्न हम्मेहम्मे पर्थ्यो। उनी दिनभर विद्यालयमा पढाउँथे र साँझ खेतमा काम गर्थे। आर्थिक अभावले गर्दा परिवारलाई आवश्यक औषधी, खाना र अन्य आवश्यकताहरू पूर्ति गर्न गाह्रो भएको थियो।
एक दिन, सुशिल गम्भीर बिरामी परे। उनको स्वास्थ्य दिनानुदिन बिग्रिँदै गयो। उनी अस्पताल जान चाहन्थे तर पैसाको अभावले गर्दा उपचार गर्न सकिरहेका थिएनन्। गाउँलेहरूले केही रकम जुटाए पनि त्यो उनको उपचारका लागि पर्याप्त भएन।
सुशिललाई अस्पतालको सिटमा पल्टिएको बेला, उनका विद्यार्थीहरू भेट्न आए। विद्यार्थीहरूको आँखामा आँसु थियो। सुशिलले मुस्कुराउँदै भने, “तिमीहरू मन लगाएर पढ, म तिमीहरूलाई सफल भएको हेर्न चाहन्छु।”
आर्थिक अभाव र उचित उपचारको अभावमा सुशिलको मृत्यु भयो। गाउँलेहरू शोकमा डुबेका थिए। उनले सधैंको लागि आँखा चिम्लँदा, गाउँलेहरू र विद्यार्थीहरूले उनको सपना बुझेका थिए।
गाउँलेहरूले सुशिलको सम्झनामा एक कोष स्थापना गरे जसले विद्यार्थीहरूको पढाइमा सहयोग पुर्याउन सक्थ्यो। उनीहरूको अथक प्रयासले गर्दा गाउँमा सुशिलको सपना जीवित रह्यो।
सुशिलको बलिदान र समर्पणले गाउँमा शिक्षा प्रति जनचेतना बढायो। उनको जीवनले आर्थिक अभावका बीचमा पनि शिक्षा दिन कति महत्वपूर्ण छ भन्ने कुरा सबैलाई बुझायो। सुशिलको आत्मा सदैव गाउँको प्रत्येक विद्यार्थीको अनुहारमा चम्किरह्यो।
