होम सुवेदी
स्तनपान सप्ताहको अन्तिम दिन थियो । यस कार्यक्रमको अन्तिम दिनमा टोलमा सानो समारोह गरिएको थियो । टोलमा बालबालिकाको स्वास्थ्यमा कतिको महत्व छ भन्नेबारे स्वास्थ्यकार्यकर्ताको हैसियतले जनचेतना जगाउने काममा नम्रता घरको चारै महिनाको दूधेबालक सासूआमाका जिम्मामा छोडेर भए पनि हप्ता भरि खटेको कुरा सबैले बुझेकै थिए । यसैले उनले यस कार्यक्रममा विशेष महत्व थियो । सञ्चालित सो समारोहमा भाषणमा उनी भन्दै थिइन्- “हेर्नुहोस्,सौन्दर्यको लोभमा, आफ्नो जिउ बिग्रन्छ भन्ने नाममा बालकको नैसर्गिक अधिकार हामीले हरण गर्नुहुन्न । छ महिनासम्म ता अटुट रूपमा नवजातलाई हामीले दूध चुसाउनै पर्छ । त्यसपछि यसो लिटो वा अन्य घरेलु पोसिलो पदार्थ खुवाउन थाल्नुपर्छ । किनुवा र बजारका सामान भरसक हामी दुवाउँदै नखुवाऊँ । वास्तवमा आमाका दूधमा बालबालिकालाई चाहिने सबै तत्व निहित हुन्छ । दूध खान नपाएका बालबालिकामा रोगप्रतिरोधक क्षमता पनि कम हुन्छ । साधारण रोग पनि थाम्न सक्तैनन् । साधारण रोगले पनि तिनलाई आक्रमण गरिहाल्छ । यसैले म सबै आमाहरुलाई सकिन्छ भने जहिलेसम्म दूध आइरहन्छ तहिलेसम्म दूध खुवाउनै पर्छ भन्दछु ।” उनका कुरामा सबैले गडड ताली बजाए । केही बेरपछि सभाका साथै स्तनपान सप्ताहको औपचारिकै कार्यक्रम पनि सकियो ।
सभाबाट सबै बिदा भइसकेपछि नम्रता घरमा छाडेको आफ्नो शिशु भोकायो होला भनेर अलिक हतारिएर दोकानबाट सेरल्याक र ल्याक्टोजिन किनेर घरतिर लागिन् ।
