अदृश्य सङ्केत

लक्ष्मी रिजाल
रूपनगर, सप्तरी

​त्यो बिहान आकाशको रङ्गमा रगत र खरानीको अद्भुत सम्मिश्रण थियो । रुखका पातहरू हावाविना नै कामिरहेका थिए भने चराहरू उड्न बिर्सिएर स्तब्ध थिए । मौसमविद् आभाष आफ्नो ल्याबको स्क्रिनमा अनियन्त्रित रूपमा नाचिरहेका राता रेखाहरू हेर्दै अत्तालिएका थिए । प्रकृतिको यो मौनता कुनै ठुलो प्रलयको पूर्वसन्ध्या थियो । उनले काँप्दो हातले डायरीमा लेखे- “प्रकृतिले भाषा बोल्दैन, उसले त केवल नतिजा सुनाउँछ।”
​बाहिर ‘विश्व मौसम दिवस’ को भव्य उत्सव थियो । ‘हरियो पृथ्वी’ का नारा र हिमाल जोगाउने आश्वासनका भाषणहरूले सहर गुञ्जायमान थियो । आभाष मञ्चमा पुगेर चिच्याए, “हामीले उत्सव मनाइरहँदा प्रकृतिले हाम्रो अन्त्यको तयारी गरिरहेको छ, अब समय छैन !” तर, भीडले उनको चेतावनीलाई ‘कलात्मक भाषण’ सम्झिएर तालीको गडगडाहटले स्वागत गरे। ​एक्कासि आकाशमा सूर्य अस्वाभाविक रूपमा चम्कियो । मानिसहरूले त्यसलाई ‘सुनौलो दिन’ ठानेर खुसी मनाउँदै गर्दा, त्यो न्यानोपन क्षणभरमै डढेलोमा परिणत भयो । सडकका पिचहरू पग्लिन थाले र उत्सव मनाइरहेका ती मुस्कुराउँदा अनुहारहरू सेकेन्डभरमै खरानीको थुप्रोमा बदलिए । प्रकृतिलाई क्यालेन्डरको ‘दिवस’ मा कैद गर्नेहरूलाई त्यही दिवसको उज्यालोले सदाका लागि निल्दिन सक्छ, समय मै सजक बनौँ ।