निर्दोष गुलेली

नन्दलाल आचार्य
उदयपुर

“तिमीले कसको अनुमतिले मेरो निधार फुटायौ ?” सडकछेउको बूढो पीपल एकाएक बोल्यो, र बालकको सास थामियो । उसको सानो हातमा काठको गुलेली काँपिरहेको थियो, मानौँ आफैँ दोषी होस् । बालकले हतारिँदै भन्यो, “मैले त टाढाको त्यो घामझैँ टल्किने फल टिप्न खोजेको मात्र हुँ… कसैले यसलाई ‘जादुई शक्ति’ भन्दै मेरो हातमा राखिदिएको थियो ।” क्षणभरमा वातावरण अचम्मको मौनताले भरियो । पीपलका पातहरू हल्का सुस्केरा जस्तै सरसराए, कसैको लुकेको कथा गुनगुनाहट गरेझैँ । कसले बनायो यो गुलेली ? कसले निर्दोष औँलामा ‘खेल’ भनी ‘घाउ’ थमायो ? उत्तर हावामा हरायो । सडकका गाडीहरू आफ्नै गतिमा बगिरहे । न पीपलको पीडा देखे, न बालकको अन्योल सुने । तर जमिनभित्र जराहरू छटपटाए, आकाशमा बादलहरू बाक्लिए, मानौँ सत्य लुकाउनै नसकिने भयो । बालकको स्वर काँप्यो, “के म दोषी हुँ ?” गुलेलीले हल्का रुवाइमा डुबेर भन्यो र; “बाबु, तिमीले त फल टिप्न खोज्यौ, तर मलाई त तिम्रै निर्दोष औँला चिर्न सिकाइयो…।”