निर्मला बराल
भक्तपुर सानो ठिमी
सातै बर्ष त भएँ म, पढ्छु कक्षा दुईमा।
हेर्छु सधैँ रमाउँदै ,घोप्टीएर मोबाइलमा।
आमा सधैँ भन्नु हुन्छ, दुख्छ आँखा धेर।
म भने फुरुङ्ग पर्छु , मोबाइल समाएर।
लत बस्यो, खाँदा पनि , मोबाईल हेर्ने।
आँखाको पावर बढ्छ है, अब कसो गर्ने!
एकदिन सम्म बाटो ,स्कुलमा लडेँ।
देखिननि आखाँ , उठ्दा, फेरि लडेँ।
हतारीदै गुरुबा आई,उठाएर मलाई।
फोन गरी बोलाउनुभो स्कुलमा बालाई।
आँखा जाँच भयो मेरो, डाक्टरले भने।
धेरै पावर बढेछ है,चस्मा लाउनु भने।
दाल ,साग,गेडागुडी,झोल,फर्सी र गाजर।
खानु सँधै नबिराई , लगाउनुपर्छ जागर।
जतन गर्नु सधैँ भरी ,संसार देख्ने ज्योतिलाई
भन्छन् सधैँ डाक्टर सन्दुक,जचाइराखौँ आँखालाई।
