आजका विद्यार्थी

बिन्दु पौड्याल वस्ती
भरतपुर-२,चितवन

“ऊ आयो, आयो। जाम् भित्र” रमेशले चिच्यायो। सुशीला नसुनेको झैँ गरी सरासर कक्षा कोठातर्फ लागिन्। “धन्य ! आज त गृहकार्य हेर्नुभएन है।” अर्को विद्यार्थीले साथीसँग खासखुस कुरा गर्दै भन्यो।
“हिजो गृहकार्य नगरेर रमेशले एक पिरियडभरि उभिनु परेको थियो। त्यसैले मैले त रातभरि बसेर सबै गृहकार्य सकेर आएको।” सबिनले साथीहरूलाई सुनायो।
सुशीलाले विद्यार्थीलाई आफ्नै सन्तान जस्तै माया, ममता गर्ने र सही निर्देशन दिने गर्थिन्। जबसम्म आफ्नो बाबु, नानीले राम्रो गर्दैनन् तबसम्म साम, दाम, दण्ड, भेदको नीति लिएर सक्षम बनाएरै छाड्थिन् । अनावश्यक कुरामा नबहकिने, आफ्नो सीप, क्षमता प्रयोग गरी सबैलाई सक्षम बनाएर छाड्ने स्वभाव थियो उनको । उनले बालकको व्यक्तित्व विकासमा अनुशासन पहिलो संयन्त्र ठान्थिन् र सबैलाई एउटै गतिमा हिँडाउने प्रयत्न गर्थिन्।
सुशीला अचम्मित भइन्। हिजो आफू भनेपछि सबै विद्यार्थीहरू हुरुक्क हुने र अक्षरंश पालन गर्नेहरू आज मुख फर्काउँछन्। आजका नयाँ पुस्ताहरू विषयवस्तुप्रति हेलचक्राई गर्ने, आफ्ना लागि नभएर गुरु र अभिभावकको लागि अध्ययन गरिदिएको ठान्ने, आफ्नो भविष्यप्रति सचेत नदेखिने,भौतिक वस्तुप्रति बढी लालायित हुँदै गएको पाउँछिन्। सुशीलाको मनमा अनेक कुरा खेल्छन्। उनलाई आफ्नो पेशा नै असहज र धरापमा परेको जस्तो लाग्छ। अन्त्यमा उनले महशुस गर्छिन् कि शिक्षकको उमेरसँगै विद्यार्थीको दृष्टिकोण र व्यवहारमा परिवर्तन हुँदो रहेछ।