“साथी”

कमल प्रसाद बगाले रेग्मी
वालिङ्ग बजार स्याङ्जा

“मम्मी.. मम्मी.. ए मम्मी, कता हुनुहन्छ ? सानी छाेरी प्रेमा विद्यालयबाट आउँदै चिच्याइन्।
“आउँदा आउँदै किन हो यति विधि चिच्याएको प्रेमा ? के भयो र” मम्मी अलि झर्कैंदै बाहिर आएर बोलिन। “हरे शिव, हजुरलाई जति भने पनि भएन है,यस्तो कुरा त आफैँले जान्नु पर्ने होइन र ? कति पटक भनी सकेँ यो सुर्ती,रक्सी सेवन गर्न सबै छाडी दिनुस् भनेर,पटक्कै हुँदैन, हेर त मुख कस्तो ह्वास्स गन्हाएको छ दिउँसैमा खाएर बसेको पो हुनुहुँदोरछ” ठूली छाेरी शान्ता पनि चिन्ता मान्दै कराइन।
“यो त मेरो मन भुलाउने कुरा हो छाेरी, तेरो बाबा सँगै खाने बानी पर्यो,जति गरे पनि छाड्नै सकिएन, उहाँ बितेर गए पछि त झन् मेरो एकान्तको साथी पो भएको छ” मम्मी अलि रिसाउँदै भनिन्, “यस्तो काम तत्काल बन्द गर्नुस् मम्मी,हजुर बाहेक हाम्रोको छ र ? हामी साना छौँ ,पढ्दै छौँ, आफ्नो स्वास्थ्यलाई कति असर गर्छ,त्यो सबै थाहा पाउँदा पाउँदै पनि तपाईँ यस्तो घिन लाग्ने काम गर्ने ? अस्ति मेरो साथी मिनाले तिम्रो मम्मीको रक्सी खाने आदत रहेछ,भेट हुँदा कस्तो गन्हाएको थियो भनेर सबै साथी भाइको माझमा भन्दा मलाई मरेको जुनी भयो, अब पनि यस्तै कार्य दोहोरियो भने,मैले स्कूलका शिक्षक,मेरा साथीहरु ल्याएर तपाईँको तमासा गराउने छु बुझ्नु भो” शान्ता आँखा भरी आँशु लिंदै निकै आक्रोशित बन्दै बोलिन। मम्मी छाेरीहरुलाई ठूला ठूला आँखाले हेर्दै भित्र पसिन।