उजाड

नन्दलाल आचार्य
गोलबजार-४, सिरहा

अँध्यारो कोठाभित्र चित्रकारको हात थरथर काँपिरहेको थियो । यद्यपि झ्याल बाहिरको हावा शान्त थियो । उनले क्यानभासतिर हेरे । त्यहाँ एउटा सुन्दर हिमाल थियो ।
“यो हिमाल त यसरी कहिल्यै पग्लेको थिएन !” उनी एक्लै बर्बराए ।
अचानक उनको गोडाले लागेर टेबलको रङ पोखियो । उनी आत्तिए । उनले हतार-हतार ब्रस उठाए । हिमालमा नयाँ सेतो रङ धस्न थाले । तर, जति सेतो रङ भरे पनि त्यो छिट्टै कालो हुन्थ्यो ।
“रातभरि नसुतेर किन आफ्नै राम्रो चित्र बिगारेको ?” श्रीमतीले डराउँदै सोधिन् ।
उनले श्रीमतीतिर हेर्दै हेरेनन् । हतास हुँदै भने, “म चित्र बिगार्दै छैन, बचाउँदै छु ! तर हिउँ अडिँदै अडिँदैन । पहिरोले सब बगाइसक्यो ।”
श्रीमतीले उनको हात समात्दै झ्यालतिर देखाइन्, “बाहिर हेर्नुहोस् त, घाम लागिरहेछ । आँधी त हजुरको दिमागमा मात्र चलेको छ !”
चित्रकारले एकपटक बाहिरको कञ्चन घामलाई हेरे, अनि फेरि आफ्नै क्यानभासतिर फर्किए- बाहिर उज्यालो भए पनि उनको चित्रमा भने विशाल पहिरो खसिरहेकै थियो ।