“भिखारी”

कमल प्रसाद बगाले रेग्मी
वालिङ्ग बजार स्याङ्जा

फाटेको मुटु जतन गरी दुःखले सिलायो
मागेर सधैं जि हजुर गर्यो हात मुख मिलायो,

हेपेर बस्छन् चिनेका सबै अवस्था देखेर
सपना पनि राख्दो हो कति मनमा लेखेर,

सबैका सामु झुकेर नित्य मुस्कान फाल्दछ
सधैं नै हार्दै जिन्दगी भरी रहर टाल्दछ,

जीवन भरी दुःख र सुख गाँसेर हाँस्दै छ
आकांक्षा आफ्ना मुटुमै राख्दै सम्बन्ध गाँस्दै छ,

मागेर खाने रहर हैन अनाथ बनाए
दुखिया आज डुलेर हिँड्छ भिखारी जनाए,

न घर बास परिवार छैन डुलेर खाँदैछ
सुकेको जीउ भविष्य छैन कता पो जाँदैछ,

फिसिक्क हाँस्दै लौ हात थाप्छ मुटुनै दुखाई
पीडा र व्यथा असंख्य भित्र सबै नै लुकाई,

पेटीको वास एक मुठी सास कतिन्जेल चल्ने हो
त्यो चिथ्रो कम्मल आउँदो जाडो कसरी छल्ने हो।