“ढोका”

ह्रदय लेकाली

तँ जुम्सोले केही गर्ने भइनस् भन्दै बाबुु लालसिँह कराएको सुनेर राजनले भन्यो ” बुबा के भन्नुु भएको ? अझ तैलाई सोध्न लाज छैन साइँधुवा ।
तँभन्दा पछिकाले कति प्रगति गरे। घर जग्गा जमिन धन पैसा कमाए तँ भने बाबुकै छाला टोकेर बस्।
बुुबाका कुरालाई सुनेर राजनले भन्यो ” बुबा के भन्नु भएको हजुरले ? मैले जागिर खोजेको छु। कतै पाइन्न । म जागिर खोज्न कहाँ कहाँ पुगिनँ। म जहाँ जहाँ पुगेँ, कतै सोध्यो भने कसैले भन्छन् तिमी कुन पार्टीको हो ? अहँ तिमीलाई जागिर छैन ।
कुनै कम्पनीमा सोध्यो, तिमी त खाइलाग्दै छैनौ। यहाँ काम छैन ।
कुनै होटलमा काम खोज्दा कुकिङ, वेटरको तालिम लिएर आउ।
म त काम खोज्दा खोज्दा हैरान छु । बुबाले मेरा कुरै बुझिदिनु हुन्न ।
कोठामा बाबुु छोरा बोलेक सुनेर कमलीले भनिन् ” छोरा हरेस् नखा। तँ बुुबाका कुरा सुनेर निरास नबन। जागिर खाने मान्छे सधैँ तल पर्छ । अर्काको अधिनमा रहेर जीवन बित्छ । तँ तल स्कुल छेउमा नास्ता पसल गर। म मेरा सुनका बाला बेचेरै लगानी गरिदिन्छु। तँ ७/८ वर्षमा राम्रो कमाई गर्छस्। सानै काम भए पनि आफू मालिक भएर काम गर।कामले काम सिकाउँछ। काम गरेर कोही सानो हुन्न। कुरा मान है बाबुु । खाजा खाने बेला भएको छ बुुबालाई पनि बोलाएर खाजा खान आइज।”
आमाका कुराले राजनलाई अगाडि बढ्न ढोका खोल्यो उसले आफ्नो सबल सार्थक भविष्य देख्यो ।