कोटाको घमण्ड !

सुरेशकुमार पाण्डे
दाङ घोराही १८

” ए जागे ! कति पढेको हँ? एकछिन पनि खालि हुँदैन। तँ त किताबको कीरा नै भइछस् अचेल।”-नरे आफ्नो साथी जागेले पढिरहेको देख्दा उपहास गर्यो। ” के गर्नु भाइ अहिल्यै देखि मिहेनत नगर्ने हो भने अगाडि समस्य हुन्छ। लोक सेवाको तैयारी पनि गर्नै छ।”-जागेले भन्यो। ” तैले जतिसुकै पढ तर पनि मलाई उछिन्न कहिल्यै सक्दैनस्। नपत्याए आज हाम्रो रिजल्ट आउँदै छ देख्लास “- उसले च्यालेन्ज गर्दै भन्यो। ” मैले कसैलाई पनि उछिन्ने प्रयात्न गर्दिन। कसैलाई उछिन्नका लागि अध्यायन गरिँदैन। बरू आफुले सकेको अध्ययान गर्छु। ताकि म भविष्यमा आफ्नै खुट्टाले उभिन सकूँ।”- जागेले मुस्कुराउँदै भन्यो। ” हेर जागे ! अचेल सबैले आ-आफ्नो क्यरियर बनाउँन जागिर पाउँनका लागि पढ्छन्।” – ज्ञानी बन्नका लागि होइन बुझिस।”-नरेले चौरमा बसेका विद्यार्थी तिर इसारा गर्दै भन्यो। “आ-आफ्ना बिचार हुन कसैले केको लागि पढ्छन । तर मैले भने किताबबाट ज्ञान हासिल गर्न पढ्दै छु। पेसा त मेरा पूर्वजहरूले दिएको जमिनमा मलाई र मेरो परिवारलाई खान पुग्छ।”- जागेले भन्यो। “जागे एउटा जाबो पाटो पाएँ भन्दैमा घमण्ड नगर पेसा पनि आवश्यक पर्छ।”- नरेले भन्यो। “त्यसैले त लोक सेवाको तैयारी गर्दै छु।”-जागेले सटिकमा भन्यो। “जतिसुकै गर तँलाई म उछिनेर देखाउँछु।”- नरेले फेरी चेलेन्ज दियो। ” नरे एकछिन यता आउ त!”-प्रोफेसर खुरानाले नरेलाई बोलाए। ” आएँ सर!” ” हेर जागे मेरो पछिल्लो रिजल्ट आइ सक्यो।”-ऊ खुसिहुँदै भन्यो र कार्य कक्षामा पुग्यो। ” तिमी फेल भयौ ।तिमी सबै बिषयमा फेल छौ। जागे सबै बिषयमा टाप छ ” -प्रोफेसर खुरानाले रिजल्ट उसलाई थमाउँदै भने। ” ऊ कागज उठायो र आर्को दैलोबाट विस्तारै बाहिर निस्कियो।