लता के.सी
तीनकुने,काठमाडौँ
हाल – टेक्सास,अमेरिका
“कत्ति रोइ मात्र रहेकी ? ऊ हेर त, सहरमा तिम्रो मात्र छोरा मरेको हो र ?” राजाले रानीलाई औँलाको सङ्केतले बाहिर देखाए।
रानीले सुक्क सुक्क गर्दै सोधिन्, “किन यो गाईहरुलाई सिङ्गारेर जुलुस निकालिएको ?”
राजाले भने, “जस जसका घरमा जति मानिसको मृत्यु भएको छ, प्रत्येकको आत्माशान्तिको लागि उति नै सङ्ख्यामा गाईको जात्रा निकाल्नू। ” भनेर मैले जनतालाई आदेश दिएको थिएँ।
उनले रून बन्द गर्दै वाचा गरिन्, “जन्मपछि मृत्यु सास्वत हो भन्ने बुझेर पनि आफूलाई सम्हाल्न सकिनँ । अब छोराको पीर लिएर रुँदिनँ।”
राजा आफ्नो बुद्धिको खेलमा सफल भए। उनको मुहार उज्यालो भयो। कृष्णले गाईजात्राको बारेमा आफुले पढेको ऐतिहासिक कथा छोरालाई सुनाइरहेका थिए।
चाख मान्दै सुनिरहेको छोराले सोध्यो, “बुबा ! ऊ बेला त कुनै प्रयोजनका लागि पो गाईजात्रा सुरु भएको रहेछ है ?”
उनले हाँस्दै भने, “हो नि बाबू ! अहिलेको संघीय गणतन्त्रमा के सदन, के सडक ? जताततै अर्थहीन गाईजात्रै गाईजात्रा !”
