चलन

रमेश सुबेदी
ललितपुर१३,कुसुन्ती

पन्डित जी जग्गेमा गर्नु पर्ने पुजा पश्चात घडी हेर्दै लगन बित्न लाग्यो भन्दै थिए । म भन्दै थिएँ, पहिलेको जमाना हो र ? अचेल बेहुलाको आफन्त ईश्ट्मित्र कुर्दा कुर्दै भनेको समयमा निस्कन सक्दैनन् । छोडेर हिँडे हामीलाई बोलाएर किन छोडेर हिँडेको भनेर रिसाउँछन् । ती ढिला आउनेलाई समयको कुनै पर्वाह हुँदैन । तोकिएको समयमा पुगे त इज्जतै जान्छ जस्तो ठान्छन् ।
अचेल फोटोले समय बर्बाद गर्छ भन्दै पन्डित जी चिन्ता ब्यत्त गर्दै भन्न लागे । जम्मा जम्मि एक डेड घन्टामा सबै जग्गेको काम सकाउनु पर्छ । पहिलेको जस्तो बिधि बिधानले जग्गेको काम गर्न पाइँदैन । सायद त्यसैले होला अचेलको सम्बन्धमा दरार देखा परेको । हामी भन्दा अघिका पुस्ताहरु जसरी पनि घर बिग्रन हुन्न भनेर सिकाउँथे। अहिले सहेर बस्ने होइन, के कम छस् र आफैँ कमाउन सक्ने भए पछि दब्बिएर बस्नु पर्दैन भनेर उचाल्छन् । म उनको कुरो सुनेको नसुनै गरेर घडी हेर्दै बसे।
प्रतिक्षाको घडी सकियो, बाजा गाजा सहित वरियातको आगमनले माहोल उत्साहमय बन्यो । बेहुलाको आगमन तोकिएको समयमा आएर स्वयम्बरको निम्तो स्वीकार्नु थियो । वरियात सँगै ल्याउनु पर्ने हुँदा आगन्तुक आफन्त कुर्दैमा बितेछ । वरियातको स्वागतार्थ सबै मिलेर फूल अक्षेताले पुजा गर्दै जग्गे तिर पुर्याईयो । बिधि अनुसार बरणीको कार्य सङ्गै साईपाटाको स्वागत गरियो । पाउ पखाल्ने, पुज्ने कार्य गरेर कन्यादान गर्न पत्रमा उल्लेखित समय अगाडि कुदी सकेको थियो।
खिस्स हाँस्दै सम्धीज्यु नजिक पाल्नु भो । अनि भन्नु भो अचेलको जन्ति “महिला” नलिई आउन पाईँदैन। उनीहरुको सिङ्गार पटारले गर्दा यता समय बित्यो।