“झरी”

केशव नेपाल
बलेफी-८, लामोसाँघु ,सिन्धुपाल्चोक

“आमा, आज खेत नजानुस्, झरी परेको छ।”
“नजाऊँ भने बाख्रा भोकाउँछ छोरी ?”
“म स्कुलबाट आएपछि केही गरौँला।”
आमा मुस्कुराइन्, “तँ पढ्। मेरो दुःख त झरीसँगै बगिहाल्छ।”
बेलुका आमा भिज्दै आइन्।
“आमा, तपाईँले खाना खानुभयो ?”
“खाएँ।” सायद वाक्य भूईमा खसेन । छोरीले भनी “झुट !”
आमा “किन ?”
“तपाईँको पटुकी भित्र त अरूको घरबाट ल्याएको एउटा रोटी देख्दै छु ।”
आमा चुप लागिन्।
हरिमायाले रोटी दुई टुक्रा पारिन्।
“आज आधा तपाईँको, आधा मेरो।”
बाहिर झरी परिरह्यो।
घरभित्र भने आमाको आँखाबाट झरी सुक्न थालेको थियो।
“रात आकाशको पानीले होइन, घरको अभावले निद्रा लुट्यो।