टिकाेटालाे

शम्भु ढकाल
सूर्याेदय न पा १२ आठघरे,इलाम

“के गर्दै हुनुहुन्छ आमा ?” साँझपख छाेरीले फाेनमा साेधी।
“के गर्नु र ?” आमाले भनिन् “घरमै छु । यसाे उसाे गर्दै ।”
दिउसाे ? छाेरीले थपी।
“दिउसाे त भुलियाे नि। मान्छे आए ।”आमाले भनिन्।
“काे आयाे हउ ?” खितित् हाँस्दै उसले साेधी।
“हेर न ! आफैँ पठाउछे र मेराे मन चाेर्छे ।”आमाले भनिन्।
“कति जना आएका थिए ?” छाेरीले साेधी।
“चार जना आए। बिहानकाे खाना खाने गरेरै ।”आमाले भनिन्।
“अनि के भयाे त कुरा ?” छाेरीले बुझ्न खाेजी।
“अब तैले नै पठाएकी रहिछेस् । उनीहरुलाई पनि सहज नै भयाे । यही महिनामा नै विहेकाे याेजना गराैँ भन्थे।” आमाले भनिन्।
“के भनेर बिदा गर्नु भयाे त ?” छाेरीले साेधी।
“के भन्नु ? अहिले आमा बरखीमा छे। दुई महिना पछिमात्रै बर्खान्त आउँछ। बरखी बारेकाे बेला कसरी छाेरीकाे विहे गर्नु ? बाले भन्नु भयाे। चिना पनि राम्रोसँग मिलेकै छ दुई महिना चैँ पर्खने नै सल्लाह भयाे र गए।”आमाले भनिन्। “किन दुई महिन पर्खनु त ?” छाेरीले भनी। “अहिले नै फुकाउँदा हुन्न बर्खान्त ?”
“कस्ताे कुराे गर्छे याे केटी ?”आमाले भनिन्। “नियम चलन हुँदैन ?”
“ए ! आउँदाे हप्ता कपडा किन्न तराई झर्ने भन्दै थिए मलाई अघि फाेनमा । उनीहरु पनि पर्खने सुरमा छैनन्।” छाेरीले भनी। “हामी भागी विहे गर्छाै अहिले नै। तपाईँहरुले चैँ दुई महिना पछि टिकाेटालाे गरिदिदा हुँदैन?”