ढोका

सुमन कडरिया
चितवन

राति अबेरसम्म छोरी घर नफर्किएपछि आमाको ध्यान बारम्बार ढोकातिर थियो। उनले फोन गरिन्। घण्टी गइरह्यो, तर उठेन।
राति साढे एघार बजे छोरी आत्तिँदै भित्र पसिन्। अनुहार मलिन थियो, कपडा अस्तव्यस्त। आमाले केही सोध्न नपाउँदै ऊ आमाको काखमा आएर भक्कानिई।
“आमा, आजदेखि म त्यो घरमा मरे पनि काम गर्न जान्नँ।”
“किन र ?”
छोरी केहीबेर मौन भई अनि आँसु पुछ्दै भनी, “उनीहरूले मलाई कामदार होइन, अर्कै ठानेछन्।”
आमाको मुटु चिरियो।
छोरीले सुनाई—काम गर्ने घरका मालिकले केही दिनदेखि नराम्रो व्यवहार गर्दै आएका थिए। आज एकान्तमा पारेर जबर्जस्ती गर्न खोजे। ”
कोठामा सन्नाटा छायो।
छिमेकीको डर, समाजको आलोचना र छोरीको भविष्य आमाका आँखाअघि नाच्न थाले।
“आमा, कुरा बाहिर नल्याऊँ होला। आखिर समाजले दोष देखाउने त मलाई नै हो।”
आमाले उसको टाउको सुम्सुम्याउँदै दृढ स्वरमा भनिन्— “दोषी ऊ हो, छोरी; तिमी होइनौ।”
ढोकातिर हेरेर फेरि भनिन् ।
“अब मौनताको ढोका खोल्नुपर्छ ताकि भोलि अरू कुनै छोरीले डरले ढोका थुनी भाग्न नपरोस्।”