धारे हात

शुक्रराज कुँवर
बलभद्रपथ ,धरान १०

ऊ अन्तर्वार्तामा फेल भयो ।
रमालाई दोहोरो खुसी प्राप्त भयो । एउटा आफ्नो छोरो पास भएको अर्को ऊ याने सौतेलो छोरो फेल भएको ।
खुसीको उत्सव मनाउँदै छोरालाई अविर टिकाले सज्जित गर्दै सौतेलो छोरो प्रति धारे हात लगाउँदै भनिन् –
“ठिक्क पर्यो त्यसलाई ।”
“त्यसो नभन्नु आमा । हजुर सौतेलो छोरो भनेर दाइलाई धेरै घृणा गर्नु हुन्छ । दाइ तपाईँमा पनि आफ्नो आमाको रुप खोज्नु हुन्छ । म आफ्नै बुताले पास भएको होइन । म फेल हुँला भनेर दाइले अन्तर्वार्ता नै दिनु भएन ।” दाइ प्रति कृतज्ञ हुँदै भाइले भन्यो ।
छोराको कुराले रमालाई अलिकति पनि छोएन । सौतेलो भनेको सौतेलो नै हो भन्ने उनको सोचाइ थियो । त्यसैबेला ऊ यानेकी सोतेलो छोरा टुप्लुक्क देखा पर्यो । उसले भाइलाई बधाई दियो र खुसी हुँदै आमालाई भन्यो – ” आमा मलाई आशीर्वाद दिनुस् …! म छात्रवृत्तिमा अमेरिका पढन जान पाउने भएँ ।”
तर रमाले मुख अमिलो पार्दै ऊ कोठा भित्र छिरे पछि धारे हात लगाइ हालिन् ।
रमा दीर्घरोगले च्यापेर अस्पतालको बेडमा थिइन् । उनको छोरा उनलाई भेट्न सम्म आएको थिएन । उनी अर्धचेतमै छोरा सम्झेर बरबराइरहेकी थिइन् ।
जब उनको चेत आयो र आँखा खोलिन् उनको पाउ नेर ऊ यानेकी सोतेलो छोरो उनको सेवामा उपस्थित थियो ।
यसबेला भने उनको धारे हात उठेन ।