“नछुने”

रमेन्द्र कोइराला
इनरुवा-९,बबिया,सुनसरी

अचानक रमितालाई चिसो अनुभव भयो।
कोठामा बसेर होमवर्क बनाउँदै थिई । शरीरमा असहज महसुस गरी । पेट पनि कस्सेर दुख्यो । चिसो भएको ठाउँमा हातले छोएर हेरी।
तर्सी।
हे भगवान ! रगत पो आएको रहेछ । ओहो ! अब स्कुल कसरी जानू ? मम्मीलाई भन्नुपर्यो भन्ने सोची । होमवर्क बनाउन छोडेर भान्सामा गई र भनी-” मम्मी आज म स्कुल जान्न।”
आमाले रिसाउँदै भनिन्-” कहाँ बरालिन जानलाई स्कुल जान्न भन्छे । जानुपर्छ ।”
उसको पीडा मम्मीले नबुझेको देखेर ऊ दु:खी भई । बुवाले बुझ्नु हुन्छ कि भनेर बुवालाई खोज्दै बाहिर गई बारीमा घिरौँलालाई थाङ्ग्रो लाइरहनु भएको बुवालाई डराउँदै डराउँदै भनी -” बुवा ! आज म स्कुल जान्न । बुवाले कराएर भने-“परीक्षा नजिकै आइसक्यो । नगएर हुन्छ । जा।”
कसैले बुझेन । अब के गर्ने?
खाना खाएर जसोतसो स्कुल पुगी । तेस्रो घण्टीमा समाजिक पढाउने मेम आइपुग्नु भयो । ऊ असह्य भएर घोसेमुण्टो लाएर बसेकी थिई । मेमले होमवर्क मागेको सुनिन।
मेम छेउमै पुगेर कराउनुभयो -“खोइ होमवर्क?
उसले तर्सेर टाउको उठाई -” मेम ! ”
उसले यहाँ भन्दा बढी भन्न सकिन। अनुहार फुस्रो थियो । आँखा टिलपिल थियो।
“के भयो ? ” मेमले सोधनु भयो।
उसले केही बताउन सकिन । रमिताको गतिविधि देखेर मेमलाई शंका लागेर स्वास्थ्य कोठामा लानु भयो । एक्लै सोध्नु भयो । उसले पनि रुँदै सबै कुरा बताई । उसको अवस्था मेमले बुझिसक्नु भएको थियो।
छ कक्षा पढ्दै गरेको यति सानो उमेरमा यस्तो भएकोमा अचम्म मानिन्।
“कति चाँडो ?” उहाँले सोच्नु भय ।
अनि केही पेनकिलर,प्याड दिनु भयो र भन्नु भयो -” हेर नानी ! तिमीलाई अब प्रकृतिले केटीबाट नारी बनाएकोले नडराइ यी अवस्थाको सामना गर ।”