पुतलीको बिहे

कोषवल्लभ रेग्मी
देउमाई न पा ७ इलाम

आज पुतली सधैं भन्दा चाँडै उठी। ऊ सरासर भान्सामा गई र आमालाई भनी-“आमा मेरो बेउली खोइ?”
“ऐले किन चाहियो ? ऊ त्यहाँ राखिदिएकी छु लैजा।”-आमाले खोपीमा राखेको पुतली देखाइदिनु भयो।
“आज के आमा यसको बिहे गर्ने !”-ऊ कपडाको टालोबाट बनेको बेउली बोकेर उफ्रदै बाहिर दौडिई। उसले के सोची कुन्नि दगुर्दै पल्लो,माथ्लो ,तल्लो घरहरु चहारी र आफू समकालीन दौँतरी भेला गरि।
“मसँग बेउली छ। एउटा बेउला ब’ना त बले !”-उसले बेउलीको साडी मिलाउँदै साथीलाई भनी।
बले र अरु मिलेर बेउला बनाए तर पुतलीको चित्त बुझेन । ऊ फेरि दौडेर आफ्नै आमासँग आई-“आमा बेउला पनि बनाई दिनु न। बलेले जानेन।”
“यसले पनि केके गर्नु पर्या होला!”-आमा झर्केर बोल्नुभयो।
“नाई के बनाई दिनु न!”-ऊ रुन थाली।
बालकको हठदेखि भगवान् काबु हुन्छन् भन्छन्। पुतलीको जिद्दीको सामु आमाको केही लागेन। आमाले जानिनजानी टालाहरुको मिश्रणबाट बेउलाको रुप बानाएर पुतलीलाई दिनुभयो।
“आहा!अब बिहे हुन्छ !”-ऊ रमाउँदै गई र बेउलालाई बेउलीको नजिकै बसाली। बलेले नरहिंगा बजाएझैं-“थुरी थु….!”पार्यो। सेती , गोफ्ले र अरु साथीहरूले बाजा बजाएझैँ गरे। पुतलीले केके मुख चलाउँदै माटोको टीका बनाएर बेउला,बेउलीलाई लगाई दिई। भोगटेको पातमा माटोबाटै बनेको खाना पस्केर बेउला,बेउली र सबैले मिलेर खाए जस्तो गरे। अनि उनीहरूले बेउला र बेउलीलाई एउटै ओछ्यान बनाएर सुताए। लाग्छ आज एउटा बिहेनै सम्पन्न भयो।
उसलाई फेरि के मन आयो, दौडेर आमा भए ठाउँमा पुगी र-“आमा आमा ! बलेसँग मेरो पनि बिहे गरिदिनु न हुन्न आमा ?”-भन्दै कपाल कन्याउन थाली।
पुतलीले यसो भन्दै गर्दा बले पनि उसको नजिकै उभिएर मुसुमुसु हाँसिरहेको थियो।।