बलराम दंगाल
रत्ननगर,चितवन
“हेर्नु त बुवा ! मानिसले प्रकृतिलाई पनि जितिसक्यो नि,” छोराले मोबाइलमा बाँधको विशाल परियोजनाको भिडियो देखाउँदै भन्यो।
बाले मुस्कुराउँदै भने, “प्रकृतिलाई जितिसक्यो?”
“हो नि ! आकाशमा उड्छौँ, समुद्रमुनि पुग्छौँ, पहाड छेड्छौँ, नदीको धारसमेत मोड्छौँ।”
बाले गम्भीर हुँदै भने, “प्रकृतिलाई जित्नु र प्रकृतिलाई बुझ्नु एउटै कुरा होइन छोरा।”
छोरा हाँस्दै बोल्यो, “तर विज्ञानले असम्भवजस्तै लाग्ने काम पनि सम्भव बनाएको छ नि!”
बाले बाहिर आकाशतिर हेर्दै भने, “हो, मानिसले धेरै कुरा गर्न सक्छ। तर प्रकृतिको शक्ति र नियमभन्दा ठूलो हुन सक्दैन।”
त्यत्तिकैमा बाहिर ठूलो आवाज आयो। गाउँको खोलामा आएको भीषण बाढीले खेत, बाटो र बस्ती बगाउँदै थियो।
छोरा आत्तिँदै बाहिर निस्कियो। केही घण्टामै उसले गर्व गर्दै सुनाएको सडक, पुल र खेतहरू भेलमा हराउँदै थिए।
ऊ बाको छेउमा उभियो।
“बुवा… हामीले त खोलालाई बाँधेर राखेका थियौँ नि !”
बाले बाढीतिर हेर्दै भने, “खोलालाई बाँध्न सकिन्छ छोरा, प्रकृतिलाई होइन।”
