बाँदर

राज कुमार कार्की

“बाँदर आतंक बन्द गर भनेर सरकारसँग गुहार लगाउन थाले नि संसदमा हजुर।”
“यी मानव भनौदा कमका छन् ; पहिले हामीलाई आतङ्कित बनाए त्यसको प्रतिवाद गर्दा हामीले आतंक मच्चायौँ रे।”
बाँदर सभासद बाँदर सभामा आआफ्ना धारणा राख्दै थिए । लङ्गुरे ढेडु शालीन ढङ्गले सभा सञ्चालन गरिरहेको थियो।
यसै क्रममा सभामा उठेको तमाम जिज्ञासाको जवाफ दिन लङ्गुरेले एक्ले बाँदरलाई अह्रायो।
“साथी हो! हामीमाथि सोह्रैआना अन्याय भएकै हो। यो पृथ्वी मान्छेको मात्रै होइन हामी जस्ता प्राणीको पनि हो। अब हाम्रो बासस्थान पहिलेको जस्तै हराभरा बनाउन जोड गरौँ । ”
“नियमापत्ती ! यो पश्चगामी कुराको पछि नलागौँ ।” भन्दै बुरुक्क उफ्रेर चङ्खेले लङ्गुरेको आसन फुटाइ दियो।” साथी ! यस्तो अभद्र बिरोधको तरिका नअपनाऊँ यो हामीले त्यागेको पुरानो शैली हो।” लङ्गुरेले स्थिति सामन्य पार्दै सम्झायो।
पुनः एक्लेलाई बोल्न सङ्केत गर्यो। “साथी हो! लङ्गुर बाले भनेको सही हो। हामीले बिरोधको त्यो शैली मानिसलाई दिएका छौँ । अहिले उनीहरू यसको उपयोग गर्दैछन् ।”भन्दै रोकिएर चारैतिर हेर्छ र पुनः बोल्छ , “अत: हामी असल र ज्ञानी बाँदर बनौँ चकचके मानिस होइन ।”