सुदर्शन अम्बटे
भाषा-भाषा भन्दै
ज्यानै दिन्थ्यौँ हामी,
अचेल हाम्रा नानीहरूलाई
इङ्लिस लाग्छ दामी।
नर्सरीको एस-मेस-ठेस’ले
भाषा बाँझो भयो,
आमा-बाबु, काका-काकी
भन्ने चलन गयो।
त्यसै कारण युवाहरूले
भूली सके भाषा,
भविष्यमा सिक्ला भन्ने
छदै छैन आशा।
संसारैको सबै भन्दा
धनी भाषा हाम्रो,
अनुकरण उखान टुक्का
हेर कति राम्रो।
हाँसी-हाँसी पोख्न सक्ने
मनको तितो बह,
यस्तो सहज मीठो भाषा
कहाँ पाईन्छ छ र …!
यति कुरा बुझ्ने हरले
मातृ भाषा पुज्छन,
कर्के नजरले राख्नेहरले
मूल्य कहाँ बुझ्छन् ?
भाषा प्रति निष्ठुरी
किन बन्दै जान्छौ.. !
हैन भने आफूलाई चैँ
गोर्खे किन ठान्छौ…??
विपद्का कारण अभिभावक गुमाएका, परिवारबाट बिछोडिएका तथा असुरक्षित अवस्थामा पुगेका बालबालिकाको संरक्षणलाई राज्यको संस्थागत जिम्मेवारीका…
कृष्णशरण उपाध्याय पौडेल हामी जन्मनु पूर्व छल्छल थिए, सारा नदी का जल हाम्रो मृत्यु पछाडि…