सुदर्शन अम्बटे
भाषा-भाषा भन्दै
ज्यानै दिन्थ्यौँ हामी,
अचेल हाम्रा नानीहरूलाई
इङ्लिस लाग्छ दामी।
नर्सरीको एस-मेस-ठेस’ले
भाषा बाँझो भयो,
आमा-बाबु, काका-काकी
भन्ने चलन गयो।
त्यसै कारण युवाहरूले
भूली सके भाषा,
भविष्यमा सिक्ला भन्ने
छदै छैन आशा।
संसारैको सबै भन्दा
धनी भाषा हाम्रो,
अनुकरण उखान टुक्का
हेर कति राम्रो।
हाँसी-हाँसी पोख्न सक्ने
मनको तितो बह,
यस्तो सहज मीठो भाषा
कहाँ पाईन्छ छ र …!
यति कुरा बुझ्ने हरले
मातृ भाषा पुज्छन,
कर्के नजरले राख्नेहरले
मूल्य कहाँ बुझ्छन् ?
भाषा प्रति निष्ठुरी
किन बन्दै जान्छौ.. !
हैन भने आफूलाई चैँ
गोर्खे किन ठान्छौ…??
