श्री इन्दिरा छेत्री
उदालगुरी असम
घरभित्रको एउटा कुनाको पलङ्मा घोप्टोपरी लमतन्न परी सुतेर रोहित हरेक दिन मोबाइल स्क्रिनमा हराइरहन्थ्यो। छेउमै बसेकी आमाले बोलाउँदा पनि उसले एकैछिन पछि भन्ने शब्द बाहेक केही बोल्दैन्थ्यो। घरमा बाबु, आमा, दिदी बहिनी सबै थिए, तर घरभित्र बोल चाल थिएन। सबै आ–आफ्नो संसारमा बन्द थिए। रोहित स्कुलमा हुँदा घरबाट फोन आयो। बाबु बिरामी भएर अस्पताल लगेको भनेर। रोहित दौडिँदै अस्पताल पुग्दा बाबु मौन थिए, अक्सिजनको सहारामा साँस चल्दै थियो। रोहितले पहिलो पटक बाबुको चाउरिएको हात समायो। बाबुको आँखाबाट बग्ने आँसु शब्दबिहीन थिए, तर ती आँसुले धेरै कुरा भनिरहेका थिए। त्यही क्षण रोहितलाई सम्झना आयो—कहिल्यै बाबुसँग खुलेर बोलेन, आमाको माया बेवास्ता गर्यो, परिवारसँग समय बिताएन। बाबुको त्यो मौनताले रोहितको अन्तरआत्मा हल्लाइ दियो।
एकै छिनपछि बाबुको स्वास्थमा सुधार आयो । बाबु मृत्युको मुखबाट फर्केर आउनुभएको रोहितले हृदयले महशुस गरेको थियो। रोहित अहिले बदलिएको छ। मोबाइलभन्दा माथि मानिस देख्न थाल्यो। उसले घरमा बोल चाल सुरु गर्रो, छिमेकीसँग बोल्न थाल्यो, समाज बुझ्न थाल्यो।
आज हामी प्रविधिमा त जोडिएका छौँ, तर मनबाट टाढिँदैछौँ। समयमै सम्बन्धको मूल्य नबुझे, मौनताले सबै कुरा खोस्न सक्छ। बन्ने कुरा रोहितले मज्जले बुझेर आज ऊ मोबाईल भन्दा बड़ी परिवारसँग समय बिताउन थालो।
