“यथार्थ”

भूमिका गैरे, तिमिल्सिना
गैंडाकोट ४, नवलपुर

“सुन् त ए केटी ! आज धने कहाँ रोपाइँ छ , जानुपर्छ है। भन्देछु नि अहिल्यै , छिटो छिटो भान्सा सक । एउटा अलि राम्रो टिकटक बनाउनु छ, भाइरल हुनुपर्यो नि हामी नि ।” सेतीले भनी।
“ह्या यो दिदीलाई पनि जतिखेर नि भिडियो मात्रै बनाउनु पर्ने रहेछ । कति बनाउनु है , यथार्थमा गर्ने केही होइन ? खाली देखाउन मात्रै , के के न गरेछन् जस्तो किन पार्नु ? ” जान्न म त।”
बुढी मान्छे जस्ती छ के यो त ? खै कुरो बुझ्या, ” जमानाअनुसार चल्न जान्नुपर्छ क्या ! होइन भने हेप्छन् । ए यिनीहरु त केही छन् है भन्ने नि पार्नुपर्छ क्या ! देखाउनुपर्छ , नत्र गन्दैनन् कसैले पनि ? कति सम्झाउनु म त हैरान परे ।” सेतीले थपी।
आफ्नो जे छ , त्यसैमा हो रमाउने । अरुलाई देखाएर हुने हो र ? मलाई त आउँदैन , झिजो लाग्छ ।
न कहिल्यै गतिलो लाउन जान्या छ , न त खान नै । बाहिरी माहोल बुझ्नु छैन । घरमै बसेकोछ , लुटुपुटु लुटुपुटु के हो के हो ? राम्रो लगाऊ, मिठो खाऊ, पार्लर जाऊ , स्कुटी किन , आइफोन लिऊ भनेको तिम्रै लागि त हो । सम्पत्ति जत्ति छ , कसका लागि दु: ख काटेकी भनेको मात्र हो ? उकासी सेती।
रहर नि हुनुपर्यो , जान्नु नि पर्यो फेरि भनेर हुन्छ र ? ह्या मलाई त लाज लाग्छ ।
“यिनलाई सम्झाउनु र हाम्रा देशका नेतालाई भन्नु एकै हो ।”