वेदना

महेन्द्र नेउपाने
लोकन्थली, भक्तपुर

“कहिले आईस साहिला?” सुटकेट घिसार्दै आईरहेको बेला बाटैमा धनविर काकाले सोधे।
“आउँदै छु काका।” उसले टाउको निहुराएर ढोग गर्दै भन्यो।
“छुट्टी पाईछस त?” काकाले सोधे।
“छुट्टी त के दिन्थ्यो ? तीनबर्ष भयो भनेर किचकिच गरेपछि बल्ल बल्ल एक महिनालाई मिलाईदियो।”
“यसरी मिल्ने भए, दशैँमा आउनु पर्थ्यो नि ?” काकाले सोधे।
“सोचेको त हो काका, तर दशैँमा आए कर्तब्य मात्रै पूरा हुने अहिले आउँदा कर्तब्य सहित अधिकार पनि समिटिने। चुनाव भनेको देशलाई उज्यालो बाटोमा डोर्याउने अवसर हो नि काका।” उसले लामो जवाफ दियो।
“ए ! लु जा जा। बाउ पर्खेर बसेका होलान्।” यति भन्दै काका अगाडि बढेका मात्रै थिए सुटकेशको बाहिर टाँसिएको फोटोले ध्यान आकर्षण गर्यो। फेरि उनले सोधे, “यो सुटकेशमा कसको फोटो टाँसिस साईला ?”
“यी हाम्री नेत्री हुन।”
लौ! तैले अनौठो शैलीले पो प्रचार गरिस त, किन हो ? काकाले जिज्ञाशा राखे।
उसले उत्तर दियो, “मैले जस्तो घर चलाउँनैका निम्ति मेरा छोरा नातिले विदेशिनु पर्दैन कि भनेर नि।”