मोहन प्र घिमिरे
शान्तिनगर,सिद्धिचरण मार्ग,वानेश्वर
आयौ शरद् घरैमा आनन्दको छ बेला
मीठो समीर बग्ने, छन् बाग नै पहेँला
जाडो न साथ तिम्रो, तातो न खप्न गाह्रो
सामान्यमा धरामा झार्दैन मेघ धारो।
चिन्थेँ सुँघेर बास्ना आयौ तिमी भनेर
तिम्रै गरी प्रतीक्षा बस्थेँ दिवा गनेर
आए तिमी सबैका टुप्लुक्क आँगनीमा
देखिन्छ दिव्य आभा आकास, चाँदनीमा।
ल्याएर साथ तिम्रो उल्लास, चाडबाड
बज्ने छ शङ्ख घण्टा आस्था बनी प्रगाढ
चम्किन्छ दीप, बास्ना फैलिन्छ धूप बाली
सत्कार गर्न तिम्रो सद्भावना सँगाली।
छ्यौ शान्त सौम्य साँच्चै उद्दण्डता विनाकी
हेरेर मुग्ध मान्छे तिम्रो सुरम्य झाँकी
शोभा अखण्ड तिम्रो हेरेर चन्द्र सूर्य
ईर्ष्या गरेर झर्लान् बन्दै निकै अधैर्य।
फुल्छन् यहाँ हजारी, गोदावरी र जाई
हर्षेर यी धराले आतिथ्य गर्न लाई
विर्सेर सौम्यताको आफ्नै अमूल्य गाथा
तड्पाउँछ्यौ कदाचित् ल्याएर विघ्न वाधा।
झन् बेस मान्न सक्थ्यौँ बाढी बनी नआए
उर्लेर खेत बस्ती बाटो कुनै नखाए
बाटो कुरेर बस्ने तिम्रै सबै हितैषी
सत्कार गर्न पाए तिम्रो कतै नतर्सी।
इन्दिरा प्रयास जहाँ जहाँ बसौँ हामी धरा एक हाम्रो स्वदेश या बसून् अन्तै फुलून् काव्य…
उषा बस्ताकोटी खनाल बाबाको ओत पाए खर जडित कुटी बन्छ ठूलो हबेली । बाबाले कर्म…
सबैको मुखमा एउटै वाक्य— “शिक्षक हो नि, यसरी पढाउनु पर्छ!” मानौँ शिक्षक रोबोट हुन्, विद्यार्थी…
धनराज सिलवाल मेरा साना हातले कलम सामाउॅछु स्कूल जाने बेलामा सधैँ रमाउॅछु। बुबु माम आमाले…