सहानुभूति

नानि भारद्वज

“आमा !”
“है !”
“यसैगरी वर्षैभरी खडेरी परिरहे हामी कसरी बाँच्ने !”
“नआत्तेऊ बाबू , एक दिन धर्ती हराभरा हुनेछिन्।”
“आमा,एउटा कुरा भनौँ ?”
“भनन !”
खडेरीको चपेटामा परेका मृगिणी र उसको पाठोका बीच यसरी कुराकानी हुँदैथियोे।
“म बिहानै पानी पिउन भनेर तलाउ छेउमा गएको थिएँ त्यहाँ बस्ने अंकलले कति राम्रो सल्लाह दिनुभयो।”
“के सल्लाह ?”
“हेर,खडेरीमा खान नपाएर कत्ति दुब्लाएछौ।”
“हो त अंकल, एक हप्ता भो हरियो नदेखेको।”
“आमाको दूध त खाँदै छौ नि ?”
“आमाले पनि खान नपाएकाले उनको दूध पनि आउँदैन।”
मृगिणी पनि छोराले भनेको कुरामा चासो दिइरहेकी थिइ।
“अनि के भन्यो त उसले ?”
“जाऊ तिम्री आमालाई पनि लिएर आऊ, म तलाउको पल्लो भित्तोमा भएको दुबो चुडेर तिमीहरुलाई ल्याइदिन्छु।”
भोकाएकी आमालाई पनि चासो लाग्यो।
“कहाँ छ त तिम्रो त्यस्तो दयालु अंकल ?”
“हिंड जाउँ आमा !”
आमाछोरा कस्सिएर तलाउको डिलमा पुगे।
“ऊ… त्यहाँ हेर त पानीमा तैरिरहेकाछन् ।”
“ए ! बाबू त्यो त गोही पो हो त, त्यस्ताको आँसुको कहिल्यै विश्वास नगर्नू है !”