कोषवल्लभ रेग्मी
देउमाई ७ इलाम
“छोराको दाँत जस्ताको तस्तै हुनुपर्छ। यस्ता मास्टरलाई स्कुलमा एकछिन राख्नु हुदैन।”-सधैं नरम र मीठो बोल्ने काल्दाईले आज अफिस छिर्नासाथ उधुम मच्चाए।
“हैन भएको के हो काल्दाई ? कुरो प्रस्ट पार्नु न।”-मैले जान्न खोजेँ।
“बुझपचाउने काम नगर्नुहोस् हेडसर थाहा भैभै !”-उनी झन् तातिए।
एकैछिनमा अभिभावकहरुको भिड लाग्यो। प्रायः सबै रिसले चुर भएका जस्ता देखिन्थे। “-यस्तालाई राख्नुहुँदैन।सजाय दिनैपर्छ। पढाउन राखेको कि दाँत झार्न ?”
अंग्रेजी मास्टर अलि कडै हुनुपर्छ। नत्र विद्यार्थीले टेर्दैनन्। हरि सर अंग्रेजी पढाउनुहुन्थ्यो।
“होमवर्क नगर्नेलाई सामान्य थप्पड हानेको थिएँ। तर यस्तो काम मैले गरेको होइन।”-सरले आफ्नो सफाई दिनुभयो।तर मन्नेवाला कोही थिएनन्।
“तिम्रो दाँत सरलेनै झारेको हो सुजन्?”-मै सोधेँ।
उसले टाउको हल्लाउँदै “हो” को संकेत गर्यो। बाहिरको माहोलले सरको सुरक्षा गर्न धौधौ परेको थियो।
मैले एकछिन धैर्य हुन अनुरोध गर्दै सुजनको भाइ रबिनलाई बाहिर कुनामा लगेर सोधेँ -“भन त बाबु तिम्रो दाजुको दाँत के भएको हो?”
“दाजुले मलाई दस रुपयाँ दिएर नभन्नु भनेको छ सर!”
“लु म एकसय दिन्छु भन त !”-मैले उसको हातमा एकसयको नोट थमाइदिएँ।
कसैले देख्छन् कि जस्तो गरि उसले भन्यो-“कसैलाई नभन्नु कि सर हिजो छुट्टी भएर घर जाँदा पिपलको रुखमा चड्दा लडेर हो सर। दाँत मलाई बोक्न दिएको छ नभन्नु भनेको छ।”-उसले मलाई गोजीमा कागजले बेरेको पोका भित्रबाट दाँतको टुक्रा देखायो।
