लालबहादुर भुजेल
असार महिना भागेछ
बुढाे साउन लागेछ,
साउने सक्रान्ति चाड हाे
परम्परालाई आड हाे ।
साउने सक्रान्ति, बाँचियाे भनेर
माघे सक्रान्ति, मरियाे भनेर,
मान्नु भन्थे पाकाले
हाम्रा आफ्नै काकाले ।
बिहान सवेरै उठिन्थ्याे
घाँसपात गर्न जुटिन्थ्याे,
बिहानैदेखि तात्तिन्थ्याैँ
सर्दाम जुटाउँन आत्तिन्थ्याैँ !
बेलाउती, सुन्तला, कमला
फलफूल लगायत अमला,
जाेल्टे चाहिन्थ्याे मकै नि
डुल्थ्याैँ खाेज्न भाेकै नि !
पतेनिमा गएर
पातिका सिठा ल्याएर,
लुताे फाल्ने तयारी
खुशीले गदगद आभारी !
पारि वन नै राेजिन्थ्याे
कुकुरडाइँनाे खाेजिन्थ्याे,
मकरकाँजी, लुतेझार
थाकेर पर्थ्याैँ लम्पसार !
हुनी – नहुनी सबैले
मान्छन् याे चाड मजैले,
संस्कृतिप्रेमी नेपाली
मधेशी हाेस् वा हिमाली !
आँगनिमा आगाे बालेर
अगुल्टाे टाढा फालेर,
लुताे – पिलाे लैजाउ है
च्वाट्टै सञ्चाे भै जाउ है !
बालापनकाे साथीसङ्गी
थियाे बेला स्वर्ग,
बुझ्दै आइयाे ऐले हेर !
मलाई लाग्छ गर्व ।
घरकै तिउरे लगाइन्थ्याे
मेहन्दीकाे रहर,
पारीबाट महङ्गाे मेहन्दी
परजीबी जहर !
लुताे – पिलाे पर भागाेस्
नयाँ खुशी छाओस्,
हरियाली बनाेस् जीवन
सुख – शान्तिि आओस् !
