मानिस बिनाशको कारण तैँ होस्

मचिन्द्र खत्री

फुट्छन् अझै हिमाद्रीका
काखका ताल पोखरी।
तात्दो छ अवनी नित्य
बाँच्लान् मानिस के गरी।।

जान्छन् कति अझै ठूला
हिमाल पहिरो बगी
कर्मको फल भोग्नै छ
मानव पख यो घडी।।

चुचुरा टेक्न तम्सिन्छस्
नाम दाम कमाउन
आउला दिन यो यस्तो
न पाउँलास् समाउन।।

नचला अब यो धर्ती
नचला शान्त बस्न दे।
यो नियम छ धर्तीको
नियमभित्र पस्न दे।।

केही होइन तेरो यो
घमण्डको घडा न हो।
शैल शिखर टेकेर
भो भो अब खडा न हो।