नन्दलाल आचार्य
एनेलकुटी, सिरहा
“तिम्रो नश्वर धर्तीको ताजा खबर बताउन नन्दु दाजै ?” आवाज सुनेर म झस्किएर वरपर नियाल्न थालेँ । दौरासुरुवाल र बिर्के टोपीको परिधानमा मुस्कुराई रहेका भानु देखिए । आँखा तिरमिराए । आकाशका भानु आकाशमै चम्किरहेका थिए । सजीवको चौबिस घण्टे प्रार्थनाबाट खुशी भएर उनी पदार्पण भएका थिए । उनलाई पाएर सजीवहरू खाना पकाउन र आहारा जुटाउन व्यस्त भए । यता धर्तीमा ठिङ्ग उभिएका भानुलाई देखेर मैले मुण्टो ठड्याउन सकिनँ । “किन मेघकी बेहुली बिजुलीजस्तै मलाई देख्नासाथ लुक्न खोज्छौ नन्दु दाजै ? नेपाली भाषासाहित्यले मलाई प्रेम गर्छ । बन्धु भएर पनि तिमी भने तर्किन्छौ ? आखिर किन ?” उनको उपस्थितिले मनलाई घोचर घाउ बनाएकै थियो झन् प्रश्नले त्यसमै नुनचुक दलिदियो । “तिमीले छाडेको नेपालमा हामी हर्दम कुर्सीखेलमा रमाएका छौँ ।” सत्य बोल्दा मैले यसो भन्नुपर्थ्यो तर वाक्य फुटाउन हिम्मत आएन । राम्रो कुरा भए पो गर्वसाथ भन्न सक्थेँ ! “आफूभन्दा सानो मलाई किन दाजै भनेको कविजी ?” हिम्मत जुटाउँदै मैले यत्ति प्रश्न राख्न सकेँ । कुराको विषयान्तर गरेकोमा रिसाउलान् कि भन्ने भय भयो । तर उनले सहजै यत्ति भने; “तिमी असार २८ गते धर्तीमा आयौ; म २९ गते जन्मिएँ तसर्थ…!”
