चञ्चल

शान्ता शाक्य
धापाखेल,ललितपुर

“तिमी चुप लाग।” “लाग्दिन।” “मेरो साथी तिम्रो साथीभन्दा चञ्चल छ।”
“होइन क्या ! मेरो साथी तिम्रोभन्दा धेरै चञ्चल छे।”
“हो क्या।” “होइन क्या। ” “होइन, आँगनमा बसेर हो होइन भनेर किन कराइराख्या हँ ?”
“हेर्नुस् न आमा , मैले साँचो कुरा भन्दा पनि भाइले आफ्नै कुरा सही हो भनी जिद्दी कस्छ”। अनुहार ठुस्स पारेर भनी।
मैले सम्झाउने पारामा दुबैलाई हेर्दै भनें – “होइन छोरी , भाइले भनेको कुरा पनि त सही हुन सक्छ नि ।”
“मेरी साथी चञ्चली सबै साथीहरूमध्ये चञ्चल छे। साह्रै चञ्चल भएर नै उसको नाम चञ्चली राखिएको रे,उसकी आमाले भन्नुभएको । त्यसैलै मैलै भनेको कुरा सही हो भनेकी नि।”
“होइन, भाइको साथी पनि त ऊभन्दा चञ्चल हुनसक्छ नि।”
मेरो कुरा सुनेर छोरीले मुख फुलाएर रिसाउँदै भनी – “आ !! आमा पनि सधैँ भाइकै कुरामा समर्थन गर्नुहुन्छ।”
मैले सम्झाउँदै भनें-” समर्थन ग-या होइन छोरी । तिमीहरूलाई थाहा नहुन सक्छ । एउटा कुरा सबैभन्दा चञ्चल हुन्छ। घोडालाई लगाम लगाएर आफ्नो वशमा पारेजस्तै हाम्रो स्मृतिको डोरीले त्यसलाई बाँध्नुपर्ने हुन्छ।”
उत्साहित हुँदै दुबैजनाले एकैचोटि सोधे- “के कुरा हो त्यो ? छिटो भन्नुस् न आमा । अघि नै किन नभन्नुभाको ?”
“अँ, पहिला तिमीहरूको कुरा सुनूँ अनि मात्र भनुँला भनेर नि।”
दुबैले सोधे-“छिटो भन्नुस् न त आमा,के हो त्यो सबैभन्दा चञ्चल ?”
मैले हाँस्दै भनें-“त्यो हो मान्छेको मन ।”