ढुङ्गाको देश

नन्दलाल आचार्य

“गुरुजी, किताब किन हाम्रा हातमा ढुङ्गा बनिरहेका छन् ?” भीमसेनले अकस्मात् सोध्यो । विद्यालयको टुटेको पर्खालबाट धुलो उड्दै थियो, मानौँ पढाइसँगै आशा पनि हराउँदै थियो ।
गाउँमा विद्यालय त थियो, तर पढ्ने विद्यार्थी थिएनन् । गुरु थिए, तर पढाउने जोस मरेको थियो । नेताहरूका भाषण धेरै थिए, तर काम शून्य थियोे । खेतमा पसिना बेच्नेहरू थाकिरहेका थिए, सहर गएका युवा निराशा बोकेर फर्किन थालेका थिए ।
भीमसेनका बुबा समेत पहिले त्यही विद्यालयका पहिलो विद्यार्थी थिए । यतिबेला पर्खालमा हात राख्दै उनी भन्न थालेका थिए, “पढाइले अब पेट त भरिँदैन छोरा !”
भीमसेन मौन रहन्थ्यो । बुबाको कुरा सम्झेर आज उसको नजर ढुङ्गामा अडियो । मानौँ त्यो ढुङ्गा मौन किताब बनेको थियो ।
उसले ढुङ्गा समातेर जोरसँग भन्यो, “अब यो ढुङ्गा अक्षर बन्नेछ, जसले अन्धकार तोड्नेछ, गुरुजी !”
गुरुजी हल्का मुस्कुराएर भने, “ढुङ्गा त उफ्रिने भयो, भीमसेन, अब देशमा चेतना पनि उफ्रियोस् ।”