“वास्तविकता”

रमेश सुबेदी
ललितपुर – १३, कुसुन्ती

उच्च शिक्षा हासिल गर्ने सिलसिलामा कलेज पुगे पछि नयाँ नयाँ साथीहरु भेटीए । दुई महिना लगातारको सँगत पछि पाँच जनाको एउटा छुट्टै ग्रुप बनेको थियो।
अरु भन्दा मोहित लजालु, हिस्सि परेको अनुहार, हाँस्दा गालामा खोपिल्टो देखिन्थ्यो । त्यो मुस्कानलाई रमिताले निक्कै मन पराउँथी । अनेक खालको कुरा गरी मोहितलाई हँसाएर उसको गालामा बन्ने खोपिल्टो हेरेर लठ्ठ हुन्थी ।
नजानिँदो पाराले उनीहरू धेरै नजिकिए, जुन कुरा अरु साथीहरुलाई सुइँको सम्म भएन । परीक्षा सकिएर फुर्सदको दिनहरुमा यिनीहरू अनेक बहाना निकालेर घर बाट निस्कन्थे र भेटघाट गरिरहन्थे । पार्क तिर घुम्न जाँदा कहिले काही मोहितको व्यवहार र अनौठो आवाज सुन्दा रबिना छक्क पर्थी । कहिलै के कसो सोध्ने कोशिस गरिन् ।
रबिना एक छिन पनि मोहित सँग छुट्टिन चाहँदिन थिई । बिहे गर्ने सम्मको इच्छा गरेर मोहितलाई आफ्नु घर परिवारलाई चिनाउने विचार गरेकी थिई । घरमा साथीहरु मिलेर पोखरा घुम्न जाने भन्दै झुक्याएर उनीहरू दुई जना मात्र गए । दुई दिनको घुमाई पछि घर फर्किए ।
उफ्फ, थकाई…., अनि के सोचेको, के भयो भनेर सोच्दै रबिना निदाई । मध्य रात निन्द्रा बाट बिउँझेर संगिता कविता र श्रीकृष्णलाई अफलाइन मेसेज गरी । मोहित त हेर्दा पुरुष देखिए पनि वास्तवमा महिला रहेछ नि ….।